Aktualności

„Aleją gwiazd biegniemy” Paweł Kukiz to pochodzący z Paczkowa wokalista, kompozytor i autor tekstów. Jest założycielem i współtwórcą zespołów: Hak, CDN, Aya RL oraz Piersi. W latach 1989-1993 był wokalistą zespołu Emigranci. Piosenkarz współpracował przy projekcie muzycznym Yugoton (2001) oraz jego kontynuacji Yugopolis (2007). W 2003 r. wydał płytę „Borysewicz & Kukiz”, którą stworzył z muzykiem Lady Pank – Janem Borysewiczem. W duecie z Maciejem Maleńczukiem nagrał album „Starsi panowie” (2010) z utworami Kabaretu Starszych Panów. Jako aktor wystąpił m.in. w filmach „Girl Guide”, „Billboard”, „S@motność w sieci” oraz serialach „Matki, żony i kochanki”. Na XXVI KFPP w Opolu w 1989 r. w trakcie koncertu „Rock Opole” zespół Aya RL zaprezentował m.in. „Skórę” (muz. Igor Czerniawski, sł. Paweł Kukiz). Paweł Kukiz – w artykule Adama Halbera – wspomina pracę nad tym przebojem grupy: „Pracowaliśmy po kilkanaście godzin dziennie w malutkiej kawalerce położonej na 21. piętrze wieżowca warszawskiej Ściany Wschodniej. Ścisk był taki, że Igor grał na klawiszu, a ja wychodziłem na balkon z mikrofonem i coś tam sobie nuciłem. Z mikrofonem, bowiem wszystkie nasze próby, wszystkie przymiarki, wszystkie pomysły były nagrywane. No i właśnie któregoś razu Igor zagrał kilka jakichś dźwięków, które mnie zelektryzowały. Odzywam się więc z tego balkonu: «Zaczekaj, zaczekaj, zagraj to jeszcze raz». On gra, ja już podchwytuję melodyjkę, to prawda, że prostą, ale dość chwytliwą, nucę, jakieś tam, pam, pam. I wydaje się, że to już jest coś. Tak powstał utwór, który opatrzony tekstem miał zaistnieć pod tytułem «Skóra»”. Paweł Kukiz był wokalistą zespołu Piersi w latach 1984–2013. Co ciekawe, w 1993 r. na XXX KFPP w Opolu zespół Piersi otrzymał nagrodę dziennikarzy, mimo iż nie wystąpił wówczas na festiwalu. Podczas XXXIII KFPP w 1996 r. Paweł Kukiz i Piersi zaprezentowali swój wielki przebój „Maryna” (muz. Piersi, sł. Paweł Kukiz). Grupa wzięła również udział w koncercie poświęconym twórczości Krzysztofa Klenczona „Kwiaty we włosach”. Warto też wspomnieć, że na opolskim festiwalu w 1999 r. Paweł Kukiz zaprosił do swojego show Shazzę i Dominikę Kurdziel. Na 56. KFPP w Opolu w 2019 r. Paweł Kukiz wystąpił w koncercie „Nie pytaj o Polskę – #30LatWolności”. Artysta zaprezentował wówczas piosenkę z repertuaru grupy Emigranci – „Na falochronie” (muz. Edmund Stasiak, sł. Paweł Kukiz). W 2008 r. Paweł Kukiz odsłonił swoją gwiazdę w Alei Gwiazd Polskiej Piosenki. Artysta podkreślił przy tej okazji swoje przywiązanie do Stolicy Polskiej Piosenki: „Opole to moje miasto. To tutaj zostanie. Nie traktuję tej gwiazdy jako jakiejś nagrody za osiągnięcia artystyczne. To jest mój ślad w moim mieście”.

„Aleją gwiazd biegniemy” Irena Santor to niekwestionowana pierwsza dama polskiej piosenki, zachwycająca mezzosopranowym głosem, wielką klasą i elegancją. Nagrała ponad tysiąc utworów, a na scenie obecna jest od blisko siedmiu dekad. „Przez trzydzieści lat miałam trochę żalu do organizatorów festiwalu opolskiego, że nie zaprosili mnie do udziału w pierwszym festiwalu, aż (…) przeczytałam książkę Jerzego Grygolunasa «Festiwale opolskie» z 1971 r., z której dowiedziałam się, że organizatorzy mieli ochotę prosić mnie, żebym na tym festiwalu wystąpiła. Ba! Nawet chcieli wysłać po mnie do Poznania samolot, bo ja wtedy właśnie miałam kontrakt w Poznaniu, tylko że Estrada Poznańska chciała za to zbyt dużo pieniędzy i festiwal nie mógł sobie na to pozwolić! Bardzo żałuję, bo już nawet nie o występ mi chodzi, tylko o ten samolot! Minęła mnie taka okazja. Ktoś raz w życiu przysłałby po mnie samolot!” – żartowała Irena Santor. Rzeczywiście, artystka po raz pierwszy wystąpiła w Opolu dopiero na IV KFPP w 1966 r. „Na jakieś półtora tygodnia przez festiwalem przyszedł do mnie Piotr Figiel i zaproponował mi zaśpiewanie swojej piosenki, którą dopiero co napisał. (…) Zastanawiałam się, nie chciałam tego śpiewać, ale na pierwszej próbie z orkiestrą, kiedy posłuchałam wstępu do tej piosenki, jak to się mówi, połknęłam bakcyla! (…) Nabrałam ochoty, żeby tę piosenkę zaśpiewać, choć jej się naprawdę bardzo bałam. Z wielką tremą wystąpiłam z tą piosenką. Jurorzy zdecydowali dać jej dużą nagrodę, a Państwo zdecydowali, że jest z nami do dziś, a nazywa się «Powrócisz tu» (muz. Piotr Figiel, sł. Janusz Kondratowicz) ”. Irena Santor występowała w Opolu wielokrotnie, m.in. w 1967 r., 1969 r. czy 1974 r., jednak to XVII KFPP w 1979 r. był dla artystki szczególny. Piosenkarka została wówczas wyróżniona nagrodą Grand Prix za wykonanie utworu „Embarras” (muz. Jerzy Wasowski, sł. Jeremi Przybora): „Tak się szczęśliwie dla mnie złożyło, że dostałam za wykonanie tego walca moje pierwsze Grand Prix, a Mariusz Walter zdecydował w czasie pokazu finałowego umieścić «Embarras» na samej górze amfiteatru i ja miałam, śpiewając walca, zejść po tych – trudno powiedzieć schodach – jakichś głazach, w pantoflach na wysokim obcasie. Umierałam ze strachu. Jak było, tak było, ale sceneria tego wykonania była przepiękna” – wspominała wokalistka. Kolejne Grand Prix Irena Santor otrzymała w 1991 r. na XXVIII KFPP w Opolu „za wybitne osiągnięcia w sztuce interpretacji piosenek”. W latach 90. artystka podjęła decyzję o zaprzestaniu występów scenicznych – na estradach pokazywała się tylko okazjonalnie. Jurorowała na festiwalach, m.in. była przewodniczącą jury podczas XXVII KFPP w Opolu w 1990 r., zajęła się także pracą społeczną i charytatywną. W 2010 r. Irena Santor odsłoniła swoją gwiazdę w opolskiej Alei Gwiazd Polskiej Piosenki: „Z opolskim festiwalem wiążą się najpiękniejsze chwile w mojej karierze. Festiwal to także wspaniała opolska publiczność. Ciepła, pełna wyrozumiałości dla tremy artystów bez względu na to czy debiutują czy występują po raz setny” – mówiła wzruszona piosenkarka, deklarując, że do Opola jeszcze powróci. Tak się stało w 2013 r. Artystka wystąpiła w koncercie „Opole, kocham Cię” podczas jubileuszowego 50. KFPP w Opolu. Wykonała wówczas piosenki: „Powrócisz tu” (muz. Piotr Figiel, sł. Janusz Kondratowicz) oraz „Jeszcze jeden świt” (muz. Seweryn Krajewski, sł. Wojciech Młynarski), a także otrzymała Diamentowy Mikrofon – nagrodę Polskiego Radia za „wyjątkowy talent i sceniczną osobowość, dzięki którym od ponad 50. lat jest jedną z najjaśniejszych gwiazd polskiej piosenki, za zawodową wierność Polskiemu Radiu, w którego archiwach znajdują się setki jej nagrań, w tym dokonanych z towarzyszeniem orkiestr radiowych”. Jak wspominała: „Festiwal powinien… Nie! Musi istnieć! Jest nam wszystkim potrzebny. Oby, tak jak dawniej, w Opolu pojawiali się wykonawcy i piosenki, które z Państwem zostaną na długo” – tak jak piosenki Ireny Santor.Irena Santor to niekwestionowana pierwsza dama polskiej piosenki, zachwycająca mezzosopranowym głosem, wielką klasą i elegancją. Nagrała ponad tysiąc utworów, a na scenie obecna jest od blisko siedmiu dekad. „Przez trzydzieści lat miałam trochę żalu do organizatorów festiwalu opolskiego, że nie zaprosili mnie do udziału w pierwszym festiwalu, aż (…) przeczytałam książkę Jerzego Grygolunasa «Festiwale opolskie» z 1971 r., z której dowiedziałam się, że organizatorzy mieli ochotę prosić mnie, żebym na tym festiwalu wystąpiła. Ba! Nawet chcieli wysłać po mnie do Poznania samolot, bo ja wtedy właśnie miałam kontrakt w Poznaniu, tylko że Estrada Poznańska chciała za to zbyt dużo pieniędzy i festiwal nie mógł sobie na to pozwolić! Bardzo żałuję, bo już nawet nie o występ mi chodzi, tylko o ten samolot! Minęła mnie taka okazja. Ktoś raz w życiu przysłałby po mnie samolot!” – żartowała Irena Santor. Rzeczywiście, artystka po raz pierwszy wystąpiła w Opolu dopiero na IV KFPP w 1966 r. „Na jakieś półtora tygodnia przez festiwalem przyszedł do mnie Piotr Figiel i zaproponował mi zaśpiewanie swojej piosenki, którą dopiero co napisał. (…) Zastanawiałam się, nie chciałam tego śpiewać, ale na pierwszej próbie z orkiestrą, kiedy posłuchałam wstępu do tej piosenki, jak to się mówi, połknęłam bakcyla! (…) Nabrałam ochoty, żeby tę piosenkę zaśpiewać, choć jej się naprawdę bardzo bałam. Z wielką tremą wystąpiłam z tą piosenką. Jurorzy zdecydowali dać jej dużą nagrodę, a Państwo zdecydowali, że jest z nami do dziś, a nazywa się «Powrócisz tu» (muz. Piotr Figiel, sł. Janusz Kondratowicz) ”. Irena Santor występowała w Opolu wielokrotnie, m.in. w 1967 r., 1969 r. czy 1974 r., jednak to XVII KFPP w 1979 r. był dla artystki szczególny. Piosenkarka została wówczas wyróżniona nagrodą Grand Prix za wykonanie utworu „Embarras” (muz. Jerzy Wasowski, sł. Jeremi Przybora): „Tak się szczęśliwie dla mnie złożyło, że dostałam za wykonanie tego walca moje pierwsze Grand Prix, a Mariusz Walter zdecydował w czasie pokazu finałowego umieścić «Embarras» na samej górze amfiteatru i ja miałam, śpiewając walca, zejść po tych – trudno powiedzieć schodach – jakichś głazach, w pantoflach na wysokim obcasie. Umierałam ze strachu. Jak było, tak było, ale sceneria tego wykonania była przepiękna” – wspominała wokalistka. Kolejne Grand Prix Irena Santor otrzymała w 1991 r. na XXVIII KFPP w Opolu „za wybitne osiągnięcia w sztuce interpretacji piosenek”. W latach 90. artystka podjęła decyzję o zaprzestaniu występów scenicznych – na estradach pokazywała się tylko okazjonalnie. Jurorowała na festiwalach, m.in. była przewodniczącą jury podczas XXVII KFPP w Opolu w 1990 r., zajęła się także pracą społeczną i charytatywną. W 2010 r. Irena Santor odsłoniła swoją gwiazdę w opolskiej Alei Gwiazd Polskiej Piosenki: „Z opolskim festiwalem wiążą się najpiękniejsze chwile w mojej karierze. Festiwal to także wspaniała opolska publiczność. Ciepła, pełna wyrozumiałości dla tremy artystów bez względu na to czy debiutują czy występują po raz setny” – mówiła wzruszona piosenkarka, deklarując, że do Opola jeszcze powróci. Tak się stało w 2013 r. Artystka wystąpiła w koncercie „Opole, kocham Cię” podczas jubileuszowego 50. KFPP w Opolu. Wykonała wówczas piosenki: „Powrócisz tu” (muz. Piotr Figiel, sł. Janusz Kondratowicz) oraz „Jeszcze jeden świt” (muz. Seweryn Krajewski, sł. Wojciech Młynarski), a także otrzymała Diamentowy Mikrofon – nagrodę Polskiego Radia za „wyjątkowy talent i sceniczną osobowość, dzięki którym od ponad 50. lat jest jedną z najjaśniejszych gwiazd polskiej piosenki, za zawodową wierność Polskiemu Radiu, w którego archiwach znajdują się setki jej nagrań, w tym dokonanych z towarzyszeniem orkiestr radiowych”. Jak wspominała: „Festiwal powinien… Nie! Musi istnieć! Jest nam wszystkim potrzebny. Oby, tak jak dawniej, w Opolu pojawiali się wykonawcy i piosenki, które z Państwem zostaną na długo” – tak jak piosenki Ireny Santor.

Wykonawca piosenki zespół GAWĘDA – reprezentacyjny Zespół Artystyczny Związku Harcerstwa Polskiego powstał w Warszawie w 1952 roku, istnieje do dziś. Zespół stworzył swój oryginalny styl. Z GAWĘDĄ współpracowali przez lata wybitni autorzy tekstów tacy jak: Wanda Chotomska, Wojciech Kejne, Marek Groński, Jonasz Kofta oraz kompozytorzy: Włodzimierz Korcz, Andrzej Korzyński, Czesław Majewski. Piosenka „A ja mam psa” to dzieło wybitnego, w dziedzinie piosenki dziecięcej, autorskiego duetu Chotomska – Korcz, który dla GAWĘDY stworzył najwięcej.

„Aleją gwiazd biegniemy” Andrzej Rosiewicz to nie tylko popularny piosenkarz, satyryk i autor tekstów, ale także tancerz, gitarzysta oraz choreograf. W latach 70. związany był jako solista, kompozytor i autor tekstów z Asocjacją Hagaw. Kilkakrotnie występował także na festiwalach: Jazz Jamboree, Old Jazz Meeting oraz Lubelskich Spotkaniach Wokalistów Jazzowych. Koncertował w wielu krajach Europy oraz w ośrodkach polonijnych obu Ameryk, Kanady i Australii. W swojej twórczości Andrzej Rosiewicz często komentuje bieżące wydarzenia społeczno-polityczne, nie stroniąc od satyry i ostrego humoru. Do jego najbardziej znanych przebojów należą piosenki: „Chłopcy radarowcy” (muz. i sł. Andrzej Rosiewicz), „Czy czuje pani cza-czę” (muz. Stanisław Gąsienica-Brzega, sł. Andrzej Rosiewicz), „Najwięcej witaminy” (muz. i sł. Andrzej Rosiewicz) i „Czterdzieści lat minęło” (muz. Jerzy Duduś Matuszkiewicz, sł. Jan Tadeusz Stanisławski) – piosenka z serialu „Czterdziestolatek”. Andrzej Rosiewicz tak wspomina kulisy powstania oraz opolskiego wykonania piosenki „Najwięcej witaminy”, która zwyciężyła w konkursie „Premiery” na XVIII KFPP w 1980 r.: „Inspiracją do powstania tej piosenki był mój pobyt w Chicago. (…) Siedziałem sobie przy śniadaniu i przyszedł mi do głowy rym: «polskie dziewczyny – witaminy», i powstało: «najwięcej witaminy mają polskie dziewczyny». To był szlagwort. (…) Powiedziałem mojej znajomej dziennikarce: «Posłuchaj, taką piosenkę napisałem i chcę ją zgłosić na festiwal w Opolu». Zaśpiewałam jej bez akompaniamentu, a ona mi na to powiedziała: «No to jest pierwsza nagroda!». (…) Jeszcze ciekawostka zakulisowa. Reżyserem koncertu był wówczas Jerzy Gruza, a dyrektorem festiwalu Zbigniew Napierała. On był dyrektorem z ramienia telewizji. Ta piosenka zwyciężyła w sobotę i w niedzielę miała być wykonywana w koncercie piosenek laureatów. Napierała (…) podszedł do mnie i mówi: «Panie Andrzeju, teraz pan będzie śpiewał i chciałbym, żeby pan tam zmienił trochę tekstu». Pytam: «W którym miejscu?» – «No tam, gdzie jest: Gdyby w kuchni ktoś przy dziecku mówił po niemiecku». A ja mu mówię: «Panie Zbyszku, ale ja gloryfikuję Polki, więc te inne narodowości jakieś wady muszą mieć!». A tu nagle zbliża się Jonasz Kofta (…), i ja mówię do niego: «Jonasz, pan dyrektor Napierała mówi, żeby zmienić ten fragment». A Kofta na to: «Można to zmienić, ale wtedy nie można mówić o sztuce»”. Andrzej Rosiewicz wiele razy występował na KFPP w Opolu i jest jego czterokrotnym laureatem. W 1972 r. za piosenkę „Samba wanna blues” (muz. Grzegorz Brudko, Andrzej Rosiewicz, sł. Andrzej Rosiewicz) wykonaną wspólnie z Asocjacją Hagaw otrzymał nagrodę Komitetu ds. Radia i Telewizji. W 1975 r., na XIII KFPP, został wyróżniony nagrodą specjalną Federacji Socjalistycznych Związków Młodzieży Polskiej za twórczość estradową. Rok później, na XIV KFPP został nagrodzony przez Towarzystwo Przyjaciół Opola za piosenkę „Zenek blues” (muz. i sł. Andrzej Rosiewicz). Utwór „Najwięcej witaminy”, który zaśpiewał na opolskiej estradzie w 1980 r., przyniósł mu pierwszą nagrodę w koncercie „Premiery”. W 2014 r. Andrzej Rosiewicz odsłonił swoją pamiątkową gwiazdę w Alei Gwiazd Polskiej Piosenki na opolskim rynku. Artysta udowodnił, że jest w doskonałej formie fizycznej – podczas uroczystości skakał, tańczył oraz robił pompki. Powiedział również, że opolskie festiwale, zwłaszcza te dawne, wspomina wspaniale.

Dzień Dziecka 2020 Nominujemy wszystkie dzieci do #hot16challenge2, akcji polegającej na stworzeniu, w ciągu 72 godzin, 16 rapowanych wersów. Wyzwanie powstało, by pomóc w walce z koronawirusem i wpłacać pieniądze na konto fundacji Siepomaga (link do wpłaty poniżej). Proponujemy Wam udział w dwóch kategoriach: – tekstowej (wysyłacie do nas tylko tekst z 16 wersami) – pełnej (wysyłajcie filmik z nagraniem w oparciu o bit udostępniony na naszej stronie www.muzeumbak.local od czwartku). Zgłoszenia przysyłajcie na adres: [email protected]. W zgłoszeniu napiszcie, w jakiej kategorii wiekowej startujecie: 9-12 lat lub 13-17 lat. Najlepsze teksty i nagrania nagrodzimy: w kategorii tekstowej – muzyczną grą pt. „Gra muzyka”, w kategorii z filmikiem: grą muzyczną oraz możliwością nagrania swojego wyzwania w naszym studiu nagrań z towarzyszeniem realizatora. Pamiętajcie, że zabawa powstała po to, by pomagać. Wpłacajcie i namówcie do tego swoich znajomych: https://www.siepomaga.pl/hot16challenge Uwaga: w wiadomości z nagraniem proszę dodać poniższą informację RODO: Informujemy, że administratorem zbieranych w konkursie danych osobowych jest Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu, ul. Kopernika 1, 45-040 Opole. Dane kontaktowe administratora danych, w tym dane Inspektora Ochrony Danych osobowych dostępne są pod adresem www.muzeumbak.local w zakładce ‘Kontakt’. 2. Bezpośredni kontakt z Inspektorem Ochrony Danych możliwy jest pod adresem [email protected]. 3. Dane przetwarzane będą w celu realizacji i rozstrzygnięcia konkursu promującego działalność Muzeum, co stanowi zadanie realizowane w interesie publicznym (art. 6.1.e RODO). 4. Dane uczestników i ich prace przechowywane będą do dwóch miesięcy od zakończenia konkursu i wyłonienia zwycięzcy. 5. Dane mogą być ujawniane naszym podwykonawcom wyłącznie w zakresie świadczonych dla nas usług, w szczególności dostawcy usług hostingu, podmiotom wykonującym usługi serwisowe, konsultacyjne, audytowe, pomoc prawną, serwis IT. 6. Uczestnikom konkursu przysługuje prawo do żądania od administratora dostępu do danych osobowych dotyczących swojej osoby, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, a także prawo sprzeciwu, prawo do przenoszenia danych oraz prawo do wniesienia skargi do organu nadzorczego.

„Aleją gwiazd biegniemy” Legendarny zespół został założony na początku lat 70. przez gitarzystę Janusza Kruka oraz flecistkę Elżbietę Dmoch. Dołączył do nich Andrzej Rybiński, którego wkrótce zastąpił Andrzej Krzysztofik. Rybiński założył w 1971 r. swój zespół Andrzej i Eliza. Grupa 2 plus 1 odnosiła wielkie sukcesy na arenie krajowej oraz międzynarodowej, jeżdżąc na tournée po całym świecie i sprzedając swoje kolejne płyty w ogromnych nakładach. Po ponad 20 latach sukcesów, kilkuletnią przerwę w działalności estradowej zespołu spowodowała nagła śmierć Janusza Kruka w 1992 r. Mimo iż w zespole miały miejsce liczne zmiany personalne, grupa 2 plus 1 nadal koncertuje, występując w składzie: Urszula Blaszyńska – wokal główny, Michał Król – gitara, wokal, Tomasz Kosiarkiewicz – piano, wokal, Adam „Blacha” Blaszyński – perkusja. Najpopularniejsze piosenki zespołu to m.in.: „Chodź, pomaluj mój świat” (muz. Janusz Kruk, sł. Marek Dutkiewicz), „Hej, dogonię lato” (muz. Janusz Kruk, sł. Wojciech Szperl), „Wstawaj, szkoda dnia” (muz. Janusz Kruk, sł. Marek Dutkiewicz), „Iść w stronę słońca” (muz. Janusz Kruk, sł. Andrzej Mogielnicki) czy „Windą do nieba” (muz. Janusz Kruk, sł. Marek Dutkiewicz). Utwór „Windą do nieba”, jeden z największych przebojów zespołu 2 plus 1, wydany na płycie „Teatr na drodze” z 1978 r., zdaniem dziennikarza Macieja Chmiela „opowiada o tym jak panna młoda idzie do ołtarza i w czasie tego przemarszu ma takie flashbacki pamięci, które przypominają jej o tym, że mężczyzna za którego ma zaraz wyjść, to nie jest ten, z którym ona chce być. Chce być z kimś innym, ale wybiera bezpieczne życie, ponieważ wybiera dostatnie życie. Jest to wybór, przed którym staje wiele dziewcząt (…) Paradoksem tej piosenki jest to, że jest ona bardzo często grana na ślubach i weselach”. Na KFPP w 1971 r. zespół 2 plus 1 otrzymał nagrodę redakcji „Synkopy” za piosenkę „Nie zmogła go kula” (muz. Katarzyna Gaertner, sł. Ernest Bryll), a dwa lata później nagrodę dziennikarzy za piosenkę „Codzienność” (muz. Janusz Kruk, sł. Marek Grechuta). Na tym samym, XI KFPP, na opolskiej scenie grupa wykonała też piosenkę „Czerwone słoneczko” (muz. Jerzy Mart, sł. Mirosław Łebkowski, Stanisław Werner). Ten sam utwór zespół zaprezentował w Opolu także sześć lat później, na XVII KFPP w 1979 r. Na KFPP w 1974 r. zespół 2 plus 1 otrzymał nagrodę Federacji Socjalistycznych Związków Młodzieży Polskiej za wykonanie utworu „W młodości sadźcie drzewa” (muz. Janusz Kruk, sł. Jonasz Kofta). Dwa lata później, na XIV KFPP grupa zaprezentowała pozytywnie przyjęty utwór pt. „Odpłyniesz wielkim autem” (muz. Janusz Kruk, sł. Marek Dutkiewicz). W 1976 r. Elżbieta Dmoch otrzymała również tytuł Miss Obiektywu. W 1983 r. zespół 2 plus 1 wystąpił na festiwalu opolskim, gdzie zaprezentował awangardowe show, będące zapowiedzią albumu pt. „Bez limitu”. Występ ten bardzo przypadł do gustu zarówno krytykom, jak i publiczności, wzbudzając entuzjazm szczególnie wśród młodych ludzi. Pamiątkową gwiazdę w opolskiej Alei Gwiazd Polskiej Piosenki odsłonili w 2012 r. Cezary Szlązak, saksofonista i wokalista grupy oraz dzieci Janusza Kruka, wokalisty, gitarzysty i założyciela zespołu 2 plus 1.

„Aleją gwiazd biegniemy” Stanisław Soyka to piosenkarz, skrzypek, gitarzysta, pianista, kompozytor i autor piosenek. Jest absolwentem Wydziału Kompozycji i Aranżacji Akademii Muzycznej w Katowicach. Oficjalnie artysta debiutował pod koniec lat 70. w Warszawie. W swoim dorobku ma takie utwory jak: „Tolerancja” (muz. i sł. Stanisław Sojka), „Tak jak w kinie” (muz. Stanisław Sojka, sł. Magda Umer), „Cud niepamięci” (muz. i sł. Stanisław Sojka) czy „Jakby nie było jutra” (muz. i sł. Stanisław Sojka). Na XXVIII KFPP w Opolu w 1991 r. w koncercie „Premiery” I nagrodę zdobyła piosenka „Wszystko co złe omija mnie” (muz. Stanisław Sojka, sł. Waldemar Chyliński, Grażyna Łobaszewska) w wykonaniu Grażyny Łobaszewskiej, której współautorem był Stanisław Soyka. W 1997 r. na XXXIV KFPP w Opolu Soyka wystąpił w koncercie poświęconym twórczości Agnieszki Osieckiej „Zielono mi”. Artysta wykonał wówczas piosenkę „Uciekaj moje serce” (muz. Seweryn Krajewski, sł. Agnieszka Osiecka). W rozmowie opublikowanej w „Festiwalowym Podium” Soyka wspomina współpracę z Magdą Umer oraz sam utwór: „Magda Umer jest wybitną osobowością. Świetnie kompiluje koncerty i monograficzne wydarzenia muzyczne, stąd ja jej nigdy nie odmawiam. Jeśli tylko mogę, to bardzo chętnie biorę w nich udział. W wypadku tej piosenki sprawa była prosta. Co tu dużo mówić – znałem ją, tak jak znali ją wszyscy. Była to piosenka serialowa, więc, chciał nie chciał, pozostała mi w uszach i w sercu. To jest piękna piosenka. Seweryn Krajewski jest wybitnym melodykiem. Takie piosenki śpiewa się łatwo, gdyż one są nie tylko piękne, ale przede wszystkim są napisane prostolinijnie, bez żadnego łapania się prawą ręką za lewe ucho…”. Na XLVIII KFPP w Opolu w 2011 r. artysta wystąpił z piosenką „Tango Warszawo” (muz. Stanisław Sojka, sł. Agnieszka Osiecka), którą rywalizował z „Arktyką” (muz. i sł. Grzegorz Ciechowski) Kasi Kowalskiej w kategorii SuperArtysta podczas koncertu „SuperJedynki”. Stanisław Soyka w trakcie tej edycji festiwalu otrzymał nagrodę Grand Prix. Podczas 53. KFPP w Opolu w 2016 r. artysta wystąpił wspólnie z Natalią Przybysz podczas koncertu „Ta noc do innych jest niepodobna”. Duet wykonał wówczas utwór „Są na tym świecie rzeczy” (muz i sł. Stanisław Sojka). W radiowej rozmowie z Marią Szabłowską – przeprowadzonej z okazji 50-lecia KFPP – Stanisław Soyka wspomniał o powrocie z jednego z opolskich festiwali: „Razem z Januszem Yaniną Iwańskim byliśmy wtedy bardzo popularni i mieliśmy wystąpić dopiero na końcu. Tak się wtedy złożyło, że ten koncert zaczął się bardzo, ale to bardzo wydłużać. W każdym innym wypadku byłoby to miłe, ale następnego dnia o 7.30 rano mieliśmy samolot z Warszawy do Paryża. W końcu wyszliśmy na scenę o 2 w nocy. Nasz kierowca dokonał wtedy cudu i przywiózł nas z Opola na czas. Niestety, nie obyło się bez ofiar. Gdy już siedzieliśmy w samolocie jakiś duży ptak uderzył w przednią szybę. Zrobiło się jak u Hitchcocka, pamiętam to do dziś”. W 2011 r. Stanisław Soyka odsłonił pamiątkową gwiazdę w Alei Gwiazd Polskiej Piosenki na opolskim rynku. Przy okazji uroczystości opowiedział o swoich związkach ze stolicą polskiej piosenki: „Jestem wzruszony i szczęśliwy, bardzo dziękuję za to wyróżnienie. Opole to moja mała ojczyzna, bo jestem Ślązakiem – polskiego pochodzenia – z dziada pradziada. W mojej młodości Opole było też stolicą mojej diecezji”.

„Aleją gwiazd biegniemy” Myslovitz – wcześniej jako The Freshmen – to zespół rockowy utworzony na początku lat 90. w Mysłowicach przez Artura Rojka, Wojciecha Powagę, Wojciecha Kuderskiego i Jacka Kuderskiego. Na przestrzeni lat grupa wydała liczne albumy, m.in. „Sun Machine” (1996 r.), „Miłość w czasach popkultury” (1999 r.), „Korova Milky Bar” (2002 r.). Myslovitz zasłynął z takimi przebojami jak: „Dla ciebie” (muz. i sł. Jacek Kuderski, Wojciech Kuderski, Przemysław Myszor, Wojciech Powaga, Artur Rojek), „Z twarzą Marilyn Monroe” (muz. i sł. Jacek Kuderski, Wojciech Kuderski, Przemysław Myszor, Wojciech Powaga, Artur Rojek), „Długość dźwięku samotności” (muz. i sł. Jacek Kuderski, Wojciech Kuderski, Przemysław Myszor, Wojciech Powaga, Artur Rojek), „Sprzedawcy marzeń” (muz. i sł. Jacek Kuderski, Wojciech Kuderski, Przemysław Myszor, Wojciech Powaga, Artur Rojek) czy „Chciałbym umrzeć z miłości” (muz. i sł. Jacek Kuderski, Wojciech Kuderski, Przemysław Myszor, Wojciech Powaga, Artur Rojek). Grupa wystąpiła na XXXII KFPP w Opolu w 1995 r. podczas koncertu „Rock w Opolu”, prezentując utwory „Myslovitz” (muz. i sł. Jacek Kuderski, Wojciech Kuderski, Wojciech Powaga, Artur Rojek), „Maj” (muz. i sł. Jacek Kuderski, Wojciech Kuderski, Wojciech Powaga, Artur Rojek) oraz „Moving Revolution” (muz. i sł. Jacek Kuderski, Wojciech Kuderski, Wojciech Powaga, Artur Rojek). Występ Myslovitz wspomniał w jednej z rozmów Muniek Staszczyk „To było na festiwalu w Opolu, koncert niekomercyjny, jak na tę imprezę, zatytułowany «Rock w Opolu», chyba w 1995 roku […]. Wtedy mój kolega Józek, który w tamtym momencie zajmował się Myslovitz, poznał mnie z nimi. Bardzo ich chwalił. Zostałem na próbie i bardzo mi się spodobało. W zasadzie od pierwszej płyty śledzę ich twórczość i kibicuję im. Potem chłopaki zaprosili mnie do duetu na stronę B ich singla «Chłopcy». Artur wystąpił z nami na koncercie w Spodku. Zaśpiewał z nami piosenkę «Bóg»”. Na XLI KFPP w Opolu w 2004 r. zespół został nagrodzony SuperJedynką w kategorii rockowa płyta roku za album „Korova Milky Bar”. Grupa Myslovitz wystąpiła też na XLII KFPP w Opolu w 2005 r. W trakcie trzeciego dnia Festiwalu odbył się koncert pt. „Wielkie, większe największe czyli 80-lecie Polskiego Radia”, podczas którego zespół zaprezentował „Białą flagę” (muz. i sł. Grzegorz Ciechowski) Republiki. W tym samym roku grupa otrzymała nagrodę „Artysta bez granic” przyznawaną przez TVP Polonia. Podczas XLIV KFPP w Opolu w 2007 r. odbył się koncert „SuperJedynek”, podczas którego wręczono m.in. nagrody dla Zespołu roku, Teledysku roku czy Przeboju roku. Myslovitz został nominowany w dwóch kategoriach: Zespół roku oraz Płyta rock („Happiness Is Easy”). Niestety, grupa nie otrzymała wówczas żadnej nagrody. W 2007 r. zespół Myslovitz uczestniczył w odsłonięciu swojej gwiazdy w opolskiej Alei Gwiazd Polskiej Piosenki. Obecny podczas wydarzenia ówczesny prezydent Mysłowic Grzegorz Osyra stwierdził: „Liverpool ma Beatlesów, my mamy Myslovitz”.

„Aleją gwiazd biegniemy” Nazywana legendą bigbitu, jedna z najpopularniejszych polskich piosenkarek lat 60., żywiołowa solistka Czerwono-Czarnych, wokalistka i kompozytorka. Wylansowała takie przeboje jak „Malowana piosenka” (muz. Marek Sart, sł. Andrzej Bianusz), „Trzysta tysięcy gitar” (muz. Marek Sart, sł. Wojciech Młynarski, Krzysztof Dzikowski), „Chłopiec z gitarą” (muz. Jan Janikowski, sł. Włodzimierz Patuszyński) czy „Jedziemy autostopem” (muz. Mateusz Święcicki, sł. Juliusz Głowacki). W 1961 r. nastoletnia Karin Stanek wystartowała w konkursie piosenki Polskiego Radia, a rok później dołączyła do Czerwono-Czarnych, po tym jak wygrała konkurs, zorganizowany przez zespół poszukujący wokalistki. Razem z grupą koncertowała w całej Europie, USA, a także w Polsce. Z Czerwono-Czarnymi wielokrotnie triumfowała na festiwalach w Sopocie i Opolu. W 1969 r. rozstała się z zespołem. Później występowała również w takich grupach jak The Samuels oraz Schemat. W latach 70. rozpoczęła karierę solową. Następnie wyemigrowała do Niemiec, gdzie tworzyła, nagrywała, występowała i mieszkała do swojej śmierci w 2011 r. Na I KFPP w Opolu w 1963 r. otrzymała wyróżnienie za debiut, a rok później na II KFPP za interpretację. Na KFPP w 1964 r. dostała także nagrodę specjalną za wykonanie piosenki „Jedziemy autostopem”. W kolejnych edycjach opolskiej imprezy była doceniana również przez publiczność. Na III KFPP w Opolu w 1965 r. wystąpiła w koncercie inauguracyjnym „Dobry wieczór, piosenko” z utworem „Tato, kup mi dżinsy” (muz. Marek Sewen, sł. Krystyna Wolińska). Na XII KFPP w 1974 r. wystąpiła w koncercie inauguracyjnym – w którym zaprezentowała m.in. piosenki „Malowana piosenka” i „Chłopiec z gitarą” oraz w koncercie „Premiery” – podczas którego zaśpiewała utwór „Dyskoteka Rock” (muz. Mateusz Święcicki, sł. Zbigniew Kuthan). W tym samym roku otrzymała też odznakę za zasługi dla miasta Opola. Dwa lata później piosenkarka wyjechała na stałe do Niemiec. W 1991 r. po kilkunastoletniej przerwie Karin Stanek przyjechała do Polski i wystąpiła ze swoimi największymi przebojami w koncercie poświęconym legendom polskiego rocka w sopockiej Operze Leśnej. Od tego czasu okazjonalnie prezentowała swoje występy w Polsce, jednak nigdy nie wróciła do kraju na stałe. Ostatni występ Karin Stanek w Polsce miał miejsce w 2005 r. w Szczecinie. W 2011 r. na KFPP w Opolu największe przeboje artystki zaprezentowały m.in. Ania Wyszkoni i Halina Mlynkova. W tym samym roku w opolskiej Alei Gwiazd Polskiej Piosenki pamiątkową gwiazdę Karin Stanek odsłonili wspólnie muzyk Wojciech Korda i Anna Kryszkiewicz – długoletnia przyjaciółka i menedżerka artystki. „Jestem ogromnie wzruszona i szczęśliwa, że mogę odsłonić gwiazdę Karin, z którą pracowałam i przyjaźniłam się ponad 40 lat” – mówiła Kryszkiewicz podczas uroczystości.

„Aleją gwiazd biegniemy” Filipinki zainaugurowały swoją działalność w 1959 r. jako Zespół Wokalny Technikum Handlowego w Szczecinie, z inicjatywy muzykującego nauczyciela tejże szkoły, Jana Janikowskiego. W 1961 r. zespół wyróżniono w Wielkim Festiwalu Muzyki, Pieśni i Tańca we Wrocławiu. Kolejny rok to sukcesy w radiowym konkursie „Mikrofon dla wszystkich”, a także w programie szczecińskiej telewizji „Studio młodych”. Piosenki grupy zaczęły pojawiać się na antenie ogólnopolskiej Polskiego Radia. W 1963 r. zespół przyjął nazwę Filipinki, pochodzącą od tytułu poczytnego pisma dla dziewcząt – „Filipinka”. Podstawowy repertuar dla Filipinek tworzył kompozytorsko-literacki tandem Jan Janikowski i Włodzimierz Patuszyński. Ich najbardziej znane piosenki to: „Bal Arlekina”, „Charleston nastolatków”, „Do widzenia, profesorze”, „Filipinki – to my”, „Wala twist”. Zespół bardzo szybko stał się niezwykle popularny. Występował w ogólnopolskiej telewizji, koncertował w NRD i w Szwecji. Na estradzie Filipinki poza możliwościami wokalnymi wyróżniały się konsekwentnym i atrakcyjnym wizerunkiem, a to dzięki zawarciu ze szczecińskim ZPO Dana kontraktu na szycie kostiumów. Zostały bohaterkami filmów „Filipinki” (1968 r.) i „Marynarka to męska przygoda” (1966 r.), które dokumentują ich muzyczne dokonania. W swoim koncertowym życiu odbyły kilkukrotnie tournée po Kandzie i USA oraz ZSRR i NRD. Zespół przechodził wiele zmian personalnych – zarówno w gronie wokalistek, jak i opiekunów muzycznych – a w ślad za nimi przeobrażeniom ulegał repertuar i brzmienie grupy. W 1964 r. po raz pierwszy wystąpiły w Opolu na II KFPP. Śpiewały swoje przeboje w kilku koncertach. Jeden z nich pierwotnie miał się nazywać „Filipinki i inni”, ostatecznie nosił tytuł „Siedem dziewcząt i inni”, ale i tak wszyscy wiedzieli, kim są bohaterki popołudnia w amfiteatrze 27 czerwca 1964 r. Występy dziewcząt wywołały wręcz owację publiczności. W następnym roku na III KFPP w Opolu, prócz braw Filipinki otrzymały także nagrodę rzeczową – książki Państwowego Wydawnictwa Muzycznego. Podczas VI KFPP wystąpiły w odmienionym repertuarze i stylistyce m.in. w piosence „Weselmy się” (mel. ludowa, opr. Mateusz Święcicki, sł. Tadeusz Aleksandrowicz), którą ponownie zaśpiewały w roku 1969 w koncercie ,,Przeboje sezonu”. Kolejna wizyta Filipinek w Opolu odbyła się w 1970 r. W czasie trwającej od 1974 r. przerwy w działalności, zespół reaktywował się w 1980 r. z okazji obchodów 35-lecia Technikum Handlowego w Szczecinie. W latach 90. Filipinki wzięły udział w telewizyjnej „Szansie na sukces”, a także wystąpiły w pełnym, siedmioosobowym składzie w koncercie „Ten stary, młody Szczecin”. W 2014 r. ponownie zaproszono Filipinki do Opola, gdzie odsłoniły swoją gwiazdę na opolskim rynku oraz wzięły udział w koncercie 51. KFPP, podczas którego otrzymały Nagrodę Specjalną TVP S.A. za całokształt działalności artystycznej.