Aktualności

„Aleją gwiazd biegniemy” Andrzej Dąbrowski to prawdziwy człowiek renesansu – perkusista, piosenkarz, kierowca rajdowy, fan motoryzacji, dziennikarz, a także fotograf. Jako wokalista i kompozytor znany jest z takich utworów jak: „Do zakochania jeden krok” (muz. Antoni Kopff, sł. Andrzej Bianusz), „Zapomnij mnie” (muz. Ryszard Poznakowski, sł. Grażyna Orlińska), „Ja to się cieszę byle czym” (muz. Andrzej Dąbrowski, Jerzy Milian, sł. Błażej Perkun) czy „Zielono mi” (muz. Jan Ptaszyn Wróblewski, sł. Agnieszka Osiecka). Profesjonalnie w roli perkusisty zadebiutował w 1958 r. w zespole Andrzeja Kurylewicza. Grał, akompaniował i nagrywał także m.in. z takimi artystami jazzowymi jak: Jan Ptaszyn Wróblewski, Wojciech Karolak, Janusz Muniak, Tomasz Stańko, Urszula Dudziak, Andrzej Trzaskowski, Krzysztof Komeda, Zbigniew Namysłowski, Jerzy Milian, Michał Urbaniak, Włodzimierz Nahorny, Jarosław Śmietana, Jerzy Duduś Matuszkiewicz. Jest laureatem wielu prestiżowych konkursów i plebiscytów – w tym w ankietach miesięcznika „Jazz” siedmiokrotnie na najlepszego polskiego perkusistę jazzowego, a także najlepszego perkusistę „bloku wschodniego” w ankiecie zachodnioniemieckiego magazynu „Jazz Podium”. Towarzyszył również wielu gwiazdom światowego jazzu na estradzie i w studiach nagrań. Karierę wokalisty jazzowego rozpoczął jeszcze w latach 60. Potem śpiewał jazz w Skandynawii, gdzie nagrał z zespołem Michała Urbaniaka pierwszą płytę długogrającą oraz singiel. Po powrocie do Polski występował dwukrotnie na Jazz Jamboree. Nagrał wiele standardów jazzowych dla Polskiego Radia, a w ankiecie magazynu „Jazz Forum” 1971–1972 został wybrany najlepszym wokalistą jazzowym Polski. Karierę piosenkarską rozpoczął w roku 1970 od nagrania utworu „Zielono mi”. Zdobył też „Srebrny Gwóźdź Popularności” w plebiscycie „Kuriera Polskiego”. Brał udział w wielu festiwalach piosenki, zdobywając liczne nagrody, m.in.: w Rostocku za kompozycję, w Sopocie główną nagrodę Dnia Międzynarodowego za piosenkę „Do zakochania jeden krok”, a w konkursie „Coupe d’Europe Musicale” w 1972 r. w Austrii wraz z Marylą Rodowicz i Zdzisławą Sośnicką zdobył dla Polski II miejsce. Jako wokalista koncertował w całej Europie, a także w USA z Urszulą Sipińską i w ZSRR z Anną German. Artysta wspomina, że był zaskoczony główną nagrodą, którą otrzymał na VIII KFPP w Opolu w 1970 r. za wykonanie utworu „Zielono mi”: „Muszę powiedzieć, że nie chciałem nagrywać tej piosenki dla Polskiego Radia. Zrobiłem to niechętnie, ponieważ nigdy wcześniej nie śpiewałem po polsku. Śpiewałem wyłącznie po angielsku. W końcu zdecydowałem się na to nagranie, tak właściwie: «No dobra, to ja już to nagram…». I okazało się, że piosenka od razu stała się piosenką miesiąca. Wówczas te właśnie piosenki były kwalifikowane do «Opola». I to już było zaskoczenie, że ja muszę zaśpiewać jedyną polską piosenkę w Opolu”. W latach 70. Andrzej Dąbrowski zdobył na festiwalu w Opolu aż trzy nagrody główne – za „Zielono mi” na VIII KFPP w 1970 r., za piosenkę „Do zakochania jeden krok” na X KFPP w 1972 r. oraz za utwór „Niewczesna miłość” (muz. Wiktor Kolankowski, sł. Andrzej Bianusz) na XII KFPP w 1974 r. W kolejnych latach rzadko występował w Opolu. Na 54. KFPP w 2017 r. zaśpiewał na opolskiej scenie swój wielki przebój „Do zakochania jeden krok”. Dwukrotnie brał też udział jako kierowca w opolskim Rajdzie Festiwalowym (w 2015 i 2017 r.). Na odsłonięcie swojej gwiazdy w 2013 r. Andrzej Dąbrowski na opolski Rynek przyjechał w fotelu pilota profesjonalnej „rajdówki” – forda Sierra Cosworth. Odsłonięciu tradycyjnie towarzyszył występ Akademickiego Chóru Politechniki Opolskiej, który zaśpiewał składankę największych przebojów artysty. Andrzej Dąbrowski zapewnił, że w jego życiu najważniejsze były zawsze samochody oraz perkusja.

Piosenka Witaminki należy do najbardziej ulubionych przez rodziców, bo radośnie przekonuje dzieci do zdrowego odżywiania. Wielokrotnie emitowano ją w popularnych programach telewizyjnych lat 80-tych takich jak Fasola (dziecięca lista przebojów, czyli plebiscyt na najładniejszą piosenkę), “Tik-Tak” i radiowych jak “Radio dzieciom”. W programach tych występowały dziecięce zespoły wokalne FASOLKI, RADIOWE NUTKI i CHOCHLIKI.

„Aleją gwiazd biegniemy” Piosenkarka o mocnym, charakterystycznym i rozpoznawalnym głosie. Kojarzona przede wszystkim z poznańską grupą Lombard i polskim rockiem lat 80. i 90. Po ukończeniu liceum Małgorzata Ostrowska podjęła naukę w Studio Sztuki Estradowej przy Estradzie Poznańskiej. Tam poznała grono muzyków m.in. Wandę Kwietniewską i Grzegorza Stróżniaka, z którymi tworzyła szkolny zespół wokalny Vist. 18 maja 1981 r. to oficjalna data powstania zespołu Lombard, w składzie którego znalazły się m.in. wokalistki Kwietniewska i Ostrowska oraz muzyk i kompozytor Grzegorz Stróżniak. Grupa zadebiutowała z powodzeniem w radiu i telewizji utworem „Bez zysków, bez strat” (muz. i sł. Jacek Skubikowski). Przerwana przez stan wojenny działalność zespołu została wznowiona wiosną 1982 r., a emitowane w rozgłośniach radiowych nagrania „Droga pani z TV” (muz. i sł. Jacek Skubikowski), „O jeden dreszcz” (muz. Jacek Skubikowski, sł. Marek Dutkiewicz) – zwłaszcza „Przeżyj to sam” (muz. Grzegorz Stróżniak, sł. Andrzej Sobczak) – uczyniły Lombard w ciągu kilku miesięcy niezwykle popularną grupą. Kiedy w 1982 r. z zespołu odeszła Wanda Kwietniewska, jego twarzą i naczelnym głosem została Małgorzata Ostrowska. Dużą popularność zespołu ugruntował sukces na XX KFPP w Opolu w 1983 r., gdzie utwór „Szklana pogoda” (muz. Grzegorz Stróżniak, sł. Marek Dutkiewicz) w wykonaniu Lombardu zdobył drugą nagrodę w konkursie „Premiery” (pierwszej nie przyznano) i wszedł do kanonu polskiego rocka. Podczas kolejnego KFPP w 1984 r. zespół wystąpił w kilku koncertach, przedstawiając utwory: „Szklana pogoda”, „Adriatyk, ocean gorący” (muz. Grzegorz Stróżniak, sł. Małgorzata Ostrowska), „Kto mi zapłaci za łzy” (muz. Grzegorz Stróżniak, sł. Jacek Skubikowski), „Stan gotowości” (muz. Grzegorz Stróżniak, sł. Jacek Skubikowski). Małgorzata Ostrowska podejmowała także solowe działania muzyczne, m.in. nagrała płytę z jazzową formacją Basspace i wystąpiła na Jazz Jamboree. Zagrała w filmie Krzysztofa Gradowskiego „Podróże Pana Kleksa” królową Abę i zaśpiewała w nim piosenkę „Meluzyna – czyli historia podwodnej miłości” (muz. Andrzej Korzyński, sł. Krzysztof Gradowski). Pojawiała się też na scenach teatrów muzycznych w Gdyni w „Jesus Christ Superstar” i Chorzowie w musicalu „Pocałunek kobiety pająka”. Z okazji 10-lecia istnienia Lombard wydał album studyjny „’81–’91 Największe przeboje”. Był on ostatnim nagranym przez Małgorzatę Ostrowską z zespołem. W 1996 r., po kilkuletniej przerwie, artystka powróciła na scenę solowo – jako autorka i wokalistka. Wydała m.in. płyty: „Alchemia”, „Przed świtem”, „Instynkt”, „Słowa” oraz rozpoczęła działalność koncertową z nowym zespołem. Zasiliła także swoją twórczością muzyczną serial „Tygrysy Europy” Jerzego Gruzy i film „Enduro Bojz” Piotra Starzaka. W 2001 r., po dłuższej przerwie, Małgorzata Ostrowska pojawiła się na KFPP z piosenką „Nie chcę, nie umiem” (muz. Michał Grymuza, sł. Małgorzata Ostrowska). Wzięła także udział w koncercie poświęconym twórczości Seweryna Krajewskiego podczas XLIV KFPP w 2007 r. Wtedy też odsłoniła swoją gwiazdę w opolskiej Alei Gwiazd Polskiej Piosenki. W 2013 r. uczciła 50. KFPP w Opolu, występując w koncercie „Opole! Kocham Cię! – gala jubileuszowa” z utworem „Szklana pogoda”. Wokalistkę wyróżniono tytułem „Ikony Festiwalu w Opolu”, przyznawanym przez TVP i miasto Opole najwybitniejszym osobowościom opolskiego festiwalu. Podczas 53. KFPP odbył się koncert „Ta noc do innych jest niepodobna”, nawiązujący do 120-lecia kinematografii, podczas którego artyści prezentowali piosenki z polskich filmów. Małgorzata Ostrowska przypomniała swój filmowy przebój „Meluzyna – czyli historia podwodnej miłości”. W 2018 r. w koncercie przebojów stulecia pt. „Piosenka Ci nie da zapomnieć” wykonała w duecie z Darią Zawiałow „Białą flagę” Republiki (muz. i sł. Grzegorz Ciechowski) oraz składankę przebojów grupy Perfect.

Z okazji Międzynarodowego Dnia Muzealnika otrzymaliśmy od Marszałka Województwa Opolskiego Andrzeja Buły list gratulacyjny. Dziękujemy.

„Aleją gwiazd biegniemy” Ich Troje to łódzki zespół założony w 1995 r. W pierwszym składzie występowali Michał Wiśniewski, Jacek Łągwa oraz Magda Femme. W kolejnych latach wokalistkami zespołu były: Justyna Majkowska, Anna Świątczak, Jeanette Vik, Justyna Panfilewicz, Marta Milan, Agata Buczkowska. Grupa ma na swoim koncie albumy nagrodzone Diamentowymi płytami: „Ad. 4” (2001) oraz „Po piąte… a niech gadają” (2002). Na albumach Ich Troje znalazły się takie przeboje jak: „Powiedz” (muz. Jacek Łągwa, sł. Kamila Lenarczyk, Michał Wiśniewski), „Zawsze z Tobą chciałbym być…” (muz. Jacek Łągwa, sł. Michał Wiśniewski), „A wszystko to… (bo Ciebie kocham)” (muz. i sł. Andreas Frege, sł. pol. Michał Wiśniewski) czy „Wypijmy za to!” (muz. i sł. Anna Err, Peter Plate, sł. pol. Michał Wiśniewski). Od 2020 r. z zespołem koncertuje ponownie Anna Świątczak. Grupa Ich Troje wystąpiła na XXXIV KFPP w Opolu w 1997 r. podczas koncertu „Przeboje list przebojów – Co ja tutaj robię?”. Zaprezentowała piosenkę „Prawo” (muz. Jacek Łągwa, sł. Maria Pawlikowska-Jasnorzewska). Maria Szabłowska – na okładce albumu z przebojami zespołu – wspomina moment, w którym Ich Troje nabrało rozbiegu, stając się jednym z najpopularniejszych wykonawców w Polsce: „Kiedy w radiowej Jedynce zaczęliśmy grać «A wszystko to bo Ciebie kocham», sukces był natychmiastowy. Zastanawialiśmy się w redakcji, na czym on polegał. Niewątpliwe na chwytliwych melodiach Jacka Łągwy, ale także na wielkiej szczerości tekstów i osobowości Michała. Kiedy w 2001 roku wystąpili w Opolu, byłam pewna, że dostaną Nagrodę Publiczności”. Na XXXVIII KFPP w Opolu w 2001 r. zespół wystąpił w koncercie „Premiery” z utworem „Powiedz”. Piosenka otrzymała przepowiedzianą przez Marię Szabłowską Nagrodę Publiczności (głosowanie audiotele). Rok później, na XXXIX KFPP w 2002 r., Ich Troje otrzymało SuperJedynki w czterech kategoriach: Zespół roku, Przebój roku – „Powiedz”, Płyta roku pop – „Ad. 4” oraz wydarzenie muzyczne. W 2003 r. na XL KFPP grupa otrzymała SuperJedynkę w kategorii: Płyta roku pop – „Po piąte… a niech gadają”. W 2019 r. grupa wystąpiła podczas koncertu „Nie pytaj o Polskę – #30LatWolności”, wykonując swój wielki przebój „Zawsze z Tobą chciałbym być…”. Michał Wiśniewski – w wywiadzie opublikowanym w „Festiwalowym Podium” (wydawnictwo NPP – red.) – z dużym szacunkiem wypowiedział się o występach w Stolicy Polskiej Piosenki: „Ktoś, kto nie ma szacunku do Opola, nie powinien w ogóle nazywać się artystą w Polsce. Oczywiście można do Opola nie jechać i też robić karierę. Nikt nikomu nie zabrania, natomiast to jest historia polskiej piosenki. Czy to się komuś podoba, czy też nie, to festiwal opolski weryfikował polską piosenkę przez blisko 60 lat, więc szacunek do tego miejsca jest. To po prostu magiczne miejsce”. Lider grupy Ich Troje występował na opolskim festiwalu nie tylko w roli wokalisty, ale także… pilota rajdowego. Michał Wiśniewski jest kilkukrotnym uczestnikiem Rajdu Festiwalowego (2015–2017). W kombinezonie pojawił się na odsłonięciu swojej gwiazdy w Alei Gwiazd Polskiej Piosenki w 2016 r. Przy tej okazji artysta opowiedział o swojej sympatii do Opola: „Zawsze ciepło wspominam to miasto, które kojarzy mi się z naleśnikarnią i z niezapomnianymi wieczorami oraz porankami”.

„Aleją gwiazd biegniemy” Zakopower – zespół folkowy powołany do życia przez skrzypka i wokalistę Sebastiana Karpiela-Bułeckę. Kompozytorem oraz producentem nagrań grupy jest muzyk Mateusz Pospieszalski. Zakopower debiutował fonograficznie w 2005 r. wydaniem albumu „Music Hal”. W późniejszych latach grupa wydała m.in. „Na siedem” w 2007 r., „Boso” w 2011 r. (potrójna platyna), „Drugie pół” w 2015 r. Na albumach tych znalazły się takie przeboje jak: „Kiebyś ty…” (muz. Mateusz Pospieszalski, sł. Józef Chyc, Sebastian Karpiel-Bułecka, Bartłomiej Kudasik, Wanda Szado-Kudasik, Wojciech Topa), „Boso” (muz. Mateusz Pospieszalski, sł. Sebastian Karpiel-Bułecka, Bartłomiej Kudasik) czy „Galop” (muz. Mateusz Pospieszalski, sł. Sebastian Karpiel-Bułecka, Bartłomiej Kudasik). Po raz pierwszy grupa wystąpiła na XLII KFPP w Opolu w 2005 r. podczas koncertu „Premiery” z piosenką „Kiebyś ty…”. Utwór ten zajął I miejsce, otrzymując Nagrodę jury. W 2008 r. na XLV KFPP w Opolu, również w koncercie „Premiery”, zespół zaprezentował utwór „Bóg wie gdzie” (muz. Mateusz Pospieszalski, sł. Bartłomiej Kudasik). Zespół wygrał Nagrodę jury oraz SuperPremierę. Na XLVIII KFPP w 2011 r. w koncercie „SuperPremier” zespół zwyciężył z utworem „Boso”. Na XLIX KFPP w 2012 r. zespół – podczas koncertu „SuperJedynek” – został wyróżniony w kategorii SuperPrzebój – za piosenkę „Boso”. Na 52. KFPP w Opolu w 2015 r., Sebastian Karpiel-Bułecka wraz z zespołem Zakopower wystąpił w piątkowym koncercie „Scenki, obscenki czyli Jeremiego Przybory piosenki” z utworem „Smutny deszczyk” (muz. Harry Warren, sł. Al Dubin, sł. pol. Jeremi Przybora). Na XLII KFPP w Opolu Zakopower został nagrodzony za utwór „Kiebyś ty…”. Opolskie wyróżnienie – jak wspomina w „Festiwalowym Podium” (wydawnictwo MPP – red.) Sebastian Karpiel-Bułecka – było dla jego grupy niezwykle ważne: „Absolutnie ten występ w 2005 roku na festiwalu opolskim był wielkim przełomem dla nas, bo tak naprawdę zespół Zakopower stawiał dopiero pierwsze kroki. Nagroda, którą tam otrzymaliśmy, była dowodem na to, że to, co robimy, ma sens. My bardzo potrzebowaliśmy takiego bodźca, potrzebowaliśmy, żeby ktoś z dystansem to ocenił. Nagroda nas bardzo ucieszyła i była dla nas mobilizacją do dalszych działań. Każdy z nas liczył, że ta nagroda otworzy nam wszystkie możliwe drogi, a chodziło przede wszystkim o to, żeby muzykę zespołu Zakopower zaczęto grać w radiach. Tak się niestety nie stało, ale i tak to było coś, co zaważyło na rozwoju zespołu. Coś, co otworzyło mu furtkę do tego rozwoju i pewnie sprawiło, że dziś jesteśmy w tym punkcie, w którym jesteśmy”. W 2012 r. grupa Zakopower odsłoniła 34. gwiazdę w opolskiej Alei Gwiazd Polskiej Piosenki. Ze względu na liczbę muzyków w zespole na wmurowanej gwieździe pojawił się podpis lidera – Sebastiana Karpiela-Bułecki.

„Aleją gwiazd biegniemy” TSA to grupa heavymetalowa założona w 1979 r. z inicjatywy gitarzysty Andrzeja Nowaka. W 1980 r. zespół tworzyli: Andrzej Nowak, Stefan Machel, Janusz Niekrasz i Marek Kapłon. Rok później do zespołu dołączył wokalista Marek Piekarczyk. Fonograficznym debiutem grupy był zarejestrowany w krakowskim teatrze STU album „Live” z 1982 r. TSA ma na swoim koncie m.in. takie utwory jak: „51” (muz. Andrzej Nowak, Marek Piekarczyk, sł. Jacek Rzehak), „Trzy zapałki” (muz. Andrzej Nowak, Marek Piekarczyk, sł. Jacques Prevert, sł. pol. Konstanty Ildefons Gałczyński), „Mass Media” (muz. Stefan Machel, Marek Piekarczyk, sł. Jacek Rzehak) czy „Heavy Metal Świat” (muz. Stefan Machel, sł. Marek Piekarczyk, Jacek Rzehak). Zespół wystąpił na XXI KFPP w Opolu w 1984 r., w „Konkursie Wytwórni Płytowych”, reprezentując wytwórnię Polton. Podczas XXIII KFPP w 1986 r. grupa wystąpiła z utworem „Jestem głodny” (muz. Stefan Machel, Marek Piekarczyk, sł. Marek Piekarczyk, Jacek Rzehak). Na XXVIII KFPP w Opolu w 1991 r. zespół w zmienionym składzie wystąpił w koncercie „Rock – Opole ‘91”. A tak wywiadzie-rzece „Zwierzenia kontestatora” Marek Piekarczyk wspomina swoją niespodziewaną współpracę z Marylą Rodowicz na XXIII KFPP w 1986 r.: „Tam miała miejsce śmieszna historia. Siedzieliśmy sobie z Ryśkiem [Piekarczykiem, bratem Marka – przyp. MPP] i Florkiem [Ciborowskim – przyp. MPP], który grał na skrzypcach i na gitarze u Maryli Rodowicz. Florek też nosił wąsy, długie włosy i wielu myliło go ze mną i z moim bratem. Maryla weszła do garderoby i powiedziała: «O! Trojaczki! Jakby fajnie było mieć takich trzech skrzypków na scenie». Dostaliśmy meloniki, fraki i skrzypce. I weszliśmy z nią na scenę. Pozostali muzycy zdziwili się, bo nie powiedziano im o tym żarcie. Jedynym naprawdę grającym był Florek, a my z Ryśkiem udawaliśmy – po prostu happening. Jeden smyczek zepsułem, bo mi włosy fruwały w powietrzu. Maryla śpiewała wtedy piosenkę «Kasa i sex» (muz. i sł. Andrzej Korzyński)”. W 2008 r. grupa TSA – reprezentowana przez Andrzeja Nowaka oraz Marka Kapłona – odsłoniła gwiazdę w opolskiej Alei Gwiazd Polskiej Piosenki. Wydarzenie poruszyło związanych z Opolem muzyków: „Jestem bardzo wzruszony, w moim mieście mamy gwiazdę, która zostanie tutaj na wiele lat” – podsumował odsłonięcie gwiazdy Andrzej Nowak. Gitarzysta TSA zmarł 4 stycznia 2022 r. Mural upamiętniający muzyka odsłonięto 17 czerwca tego samego roku w Opolu – było to wydarzenie towarzyszące 59. KFPP.

Zapamiętajcie ten znak! Już od września, za pomocą jednego kliknięcia w ten przycisk, będziecie mogli przenieść się do zbiorów dowolnie wybranego muzeum z regionu opolskiego! Intensywnie pracujemy nad testami aplikacji mobilnej i już nie możemy się doczekać chwili, kiedy na waszych smartphone’ach i tabletach pojawi się ikonka o nazwie: „O!polskie muzea”. W projekcie „O!polskie muzea”, którego liderem jest Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu, uczestniczą: Centralne Muzeum Jeńców Wojennych. Muzeum w Opolu. Muzeum w Łambinowicach. Muzeum Uniwersytetu Opolskiego Park Nauki i Rozrywki Krasiejów Muzeum Powiatowe w Nysie Muzeum Śląska Opolskiego Muzeum im. Jana Dzierżona w Kluczborku Muzeum Regionalne w Dobrodzieniu Zamek w Niemodlinie Muzeum Wsi Opolskiej w Opolu Muzeum w Praszce Powiatowe Muzeum Ziemi Głubczyckiej Muzeum Regionalne w Głogówku Muzeum Wiejskie „Farska Stodoła” w Biedrzychowicach Muzeum Ziemi Kozielskiej w Kędzierzynie Koźlu Muzeum Gazownictwa w Paczkowie Oleskie Muzeum Regionalne w Oleśnie Muzeum Hutnictwa Doliny Małej Panwi Muzeum Piastów Śląskich w Brzegu Muzeum Ziemi Prudnickiej w Prudniku Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu Muzeum Politechniki Opolskiej i Lamp Rentgenowskich Muzeum Sztuki Sakralnej w Ligocie Dolnej pod Górą Św. Anny

„Aleją gwiazd biegniemy” „Od chwili kiedy zacząłem dorastać wraz ze swoją zawodową świadomością, zawsze marzyłem o tym, żeby się znaleźć na festiwalu w Opolu”. To marzenie się spełniło, a Ryszard Rynkowski wielokrotnie wystąpił na KFPP w Opolu. Po raz pierwszy na deskach opolskiego amfiteatru zaśpiewał w 1979 r. na XVII KFPP jako członek grupy VOX, która w koncercie „Premiery” zajęła trzecie miejsce za wykonanie utworu „Masz w oczach dwa nieba” (muz. Ryszard Rynkowski, sł. Tomasz Rayer). „Pamiętam reakcję pań, które na nasz widok zareagowały entuzjastycznymi okrzykami, a później, kiedy zaczęliśmy śpiewać falsetami – to znaczy bardzo wysoko, tak bardzo cienko – zaczęły się okropnie śmiać! Ten sposób śpiewania nie był wtedy u nas popularny. A myśmy chcieli się upodobnić do najsłynniejszej na świecie w tym czasie grupy wokalnej Bee Gees” – wspominał Rynkowski. Rok później na XVIII KFPP w Opolu również z zespołem VOX artysta zaprezentował jeden z największych przebojów grupy – „Bananowy song” (muz. Ryszard Rynkowski, sł. Tomasz Rayer). Po dłuższej przerwie Ryszard Rynkowski powrócił do Opola w 1988 r. już solo i zaśpiewał piosenkę „To ziemia” (muz. Juliusz Loranc, sł. Jonasz Kofta) w koncercie „Pamiętajcie o ogrodach”, który zadedykowany był twórczości Jonasza Kofty. Jednak to rok 1989 i XXVI KFPP okazał się najbardziej przełomowy w karierze artysty: „Było to dokładnie w dziesięć lat po moim debiucie. Ten rok 89 okazał się bardzo szczęśliwy. Wygrałem ten konkurs piosenką «Wypijmy za błędy». Miałem – zresztą jak zawsze – potworną tremę, uczyłem się bardzo mocno tego tekstu. (…) Do ostatniej chwili, ubrany już w płaszcz i kapelusz – w ten kostium, w którym postanowiłem się pokazać publiczności – chodziłem wokół amfiteatru na zapleczu i wkuwałem tekst, aby w tej najważniejszej chwili przed jurorami nie popełnić żadnego błędu. Padał deszcz. Zmokłem! Okazało się to później atutem, dodatkiem do kostiumu, te kropelki na kapeluszu. (…) Był to, jak wspominałem, bardzo szczęśliwy dla mnie festiwal, odmienił znacznie moje życie!”. Piosenka „Wypijmy za błędy” Jacka Cygana, skomponowana i wykonywana przez Rynkowskiego wygrała w koncercie „Premiery”, a przed artystą otworzyły się drzwi do wielkiej kariery. W 1990 r. na XXVII KFPP Ryszard Rynkowski otrzymał nagrodę dziennikarzy. Podczas XXXI KFPP w Opolu w 1994 r. artysta wystąpił w koncercie „Premiery Opole ‘94”, w którym zaśpiewał piosenkę swojej kompozycji ze słowami Jacka Cygana pt. „Mrok”. Za to wykonanie został uhonorowany nagrodą Grand Prix przyznawaną przez Telewizję Polską. „Mrok” zajął także I miejsce dla najlepszej piosenki premierowej. Kolejne Grand Prix wręczono Rynkowskiemu w 2001 r. podczas XXXVIII KFPP w Opolu. Artysta obchodzący wówczas 50. urodziny otrzymał także SuperJedynkę dla najlepszego wykonawcy oraz Platynową Płytę za album „Dary losu”. W 2014 r. natomiast Ryszard Rynkowski świętował na 51. KFPP w Opolu jubileusz dwudziestopięciolecia współpracy artystycznej z Jackiem Cyganem, który nawet zaśpiewał razem z Natalią Szroeder piosenkę „Za młodzi, za starzy” (muz. Ryszard Rynkowski, sł. Jacek Cygan) z repertuaru Rynkowskiego. Podczas 54. KFPP w Opolu w 2017 r. Ryszard Rynkowski pojawił się w nowej roli jako członek jury w konkursie „Debiuty”. Ponadto w koncercie „After Party” wykonał utwory „Dziewczyny lubią brąz” (muz. Ryszard Rynkowski, sł. Jacek Cygan) oraz „Zwierzenia Ryśka czyli jedzie pociąg z daleka” (muz. Ryszard Rynkowski, sł. Jacek Cygan). Tę drugą, uwielbianą przez opolską publiczność piosenkę zaprezentował także w 2019 r. podczas 56. KFPP w Opolu w koncercie „Nie pytaj o Polskę #30 lat wolności”. „To się należy tej publiczności bardzo cierpliwej i wytrzymałej, która tu jest w amfiteatrze. Może się rozruszać, zetrzeć deszcz z twarzy i może zacząć się bawić. To jest obowiązek kochać tę scenę, bo tu jest źródło każdego artysty polskiego” – wspominał Rynkowski.

„Aleją gwiazd biegniemy” Grupa powstała w 1965 r. w Krakowie. Jej założycielami byli m.in. bracia Andrzej i Jacek Zielińscy. Muzyczne działania grupy opatrzono etykietami bigbitu, rock’n’rolla, rocka progresywnego, folkloru góralskiego i muzyki pop. Już w 1966 r. wystąpili podczas IV KFPP w „Koncercie Młodości” z siedmioma piosenkami, otrzymując nagrodę publiczności. Skaldowie zazwyczaj przedstawiali kompozycje Andrzeja Zielińskiego z tekstami swoich ulubionych poetów – Leszka Aleksandra Moczulskiego, Agnieszki Osieckiej czy Wojciecha Młynarskiego. Były wśród nich m.in.: „Wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokochał” (muz. Andrzej Zieliński, sł. Wojciech Młynarski), „Prześliczna wiolonczelistka” (muz. Andrzej Zieliński, sł. Wojciech Młynarski), „Cała jesteś w skowronkach” (muz. Andrzej Zieliński, sł. Leszek Aleksander Moczulski) i „Dopóki jesteś” (muz. Andrzej Zieliński, sł. Andrzej Kuryło). Niemal rokrocznie Skaldowie odbierali festiwalowe nagrody za swoją twórczość. W 1967 r. na V KFPP w Opolu otrzymali Nagrodę Specjalną Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji za piosenkę „Uciekaj, uciekaj” (muz. Andrzej Zieliński, sł. Leszek Aleksander Moczulski) i nagrodę dla Andrzeja Zielińskiego za aranżację piosenki „Po prostu jestem” (muz. Adam Sławiński, sł. Wojciech Młynarski) w wykonaniu Dany Lerskiej i Skaldów. Podobną nagrodę Andrzej Zieliński odebrał za aranżacje piosenek Skaldów na VII KFPP, a zespół Nagrodę Przewodniczącego Wojewódzkiej Rady Narodowej w Opolu za „Medytacje wiejskiego listonosza” (muz. Andrzej Zieliński, sł. Leszek Aleksander Moczulski). W latach późniejszych nagradzano i wyróżniano m.in. piosenki: „W żółtych płomieniach liści” (muz. Andrzej Zieliński, sł. Agnieszka Osiecka) czy „Dziś prawdziwych cyganów już nie ma” (muz. Andrzej Zieliński, sł. Agnieszka Osiecka) w wykonaniu Maryli Rodowicz i Skaldów. Podczas XLVI Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w 2009 r. zespół został uhonorowany Grand Prix za całokształt działalności artystycznej. Na 52. KFPP w 2015 r., z okazji 50-lecia zespołu, odbył się koncert ,,Ktoś mnie pokochał – Urodzinowe Debiuty ze Skaldami”. Śpiewający wówczas z nimi kilka piosenek bracia Łukasz i Paweł Golcowie wręczyli Skaldom gazdowskie pasy oraz przyznali honorowy tytuł ,,Harnasi Polskiej Piosenki”. Natomiast TVP przekazała zespołowi nagrodę specjalną za całokształt twórczości. Członkowie zespołu odsłonili swoją gwiazdę w opolskiej Alei Gwiazd Polskiej Piosenki 12 czerwca 2009 r. W 2019 r. Skaldowie zostali laureatami ,,Złotego Fryderyka”. W 2020 r., z okazji jubileuszu 55-lecia grupy, bracia Andrzej i Jacek Zieliński przekazali Muzeum Polskiej Piosenki plakaty, zdjęcia i zapisy nutowe swoich utworów.