Aktualności

„Aleją gwiazd biegniemy” Trubadurzy to grupa muzyczna założona w latach 60. w Łodzi przez Bogdana Borkowskiego, Sławomira Kowalewskiego, Krzysztofa Krawczyka, Jerzego Krzemińskiego oraz Mariana Lichtmana. Na płytowy dorobek zespołu składają się takie albumy jak: „Krajobrazy” (1968 r.), „Kochana” (1970 r.), „Będziesz ty…” (1973 r.) czy „Znowu razem” (1976 r.). Trubadurzy mają na swoim koncie wiele przebojów, m.in.: „Przyjedź mamo na przysięgę” (muz. Henryk Klejne, sł. Edward Fiszer), „Znamy się tylko z widzenia” (muz. Ryszard Poznakowski, sł. Marek Głogowski), „Cóż wiemy o miłości” (muz. Bogusław Klimczuk, sł. Andrzej Kudelski) czy „Dziewczyna i pejzaż” (muz. Sławomir Kowalewski, sł. Janusz Kondratowicz). Na IV KFPP w 1966 r. grupa wystąpiła w „Koncercie Młodości”. Skład uzupełniła wówczas wokalistka Sława Mikołajczyk, która wspierała zespół przy dwóch utworach – „Ondraszek” (muz. i sł. Stanisław Hadyna) oraz „Przyjdzie czas” (muz. i sł. Sławomir Kowalewski). Oprócz wspomnianych piosenek Trubadurzy zaprezentowali: „Jesteśmy Trubadurzy” (muz. Sławomir Kowalewski, sł. Krzysztof Krawczyk), „Kołysanka” (muz. Sławomir Kowalewski, sł. Krzysztof Krawczyk), „Mój każdy wieczór” (muz. i sł. Sławomir Kowalewski) oraz utwór instrumentalny –„Humoreska” (muz. Antonín Dvořák). Grupa wzięła także udział w koncercie finałowym „Mikrofon i Ekran” z piosenką „Ondraszek”. W 1968 r. zespół wystąpił w koncercie „Premiery” z „Piosenką z Kopciuszkiem” (muz. Jerzy Mart, sł. Tadeusz Urgacz). W koncercie „Śpiewamy i Tańczymy” Trubadurzy zaprezentowali z kolei utwór „Przyjedź mamo na przysięgę”, który grupa wykonała również podczas finałowego koncertu „Mikrofon i Ekran”. Zespół wystąpił również w „Przebojach sezonu”, gdzie zaśpiewał piosenki: „Byłaś tu” (muz. Ryszard Poznakowski, sł. Janusz Kondratowicz), „Krajobrazy” (muz. Ryszard Poznakowski, sł. Janusz Kondratowicz) oraz „Znamy się tylko z widzenia”. Piosenka „Przyjedź mamo na przysięgę” otrzymała nagrodę Przewodniczącego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Opolu. Trubadurzy zaprezentowali się podczas tej edycji KFPP z charakterystycznymi instrumentami muzycznymi, których historię przybliżył na łamach „Angory” Ryszard Poznakowski: „Kiedy zostałem «regularnym Trubadurem» chłopcy nie za bardzo mieli na czym grać, ale ja przy okazji jakiegoś występu poznałem dyrektora Muzeum Instrumentów Lutniczych w Lubinie. Była tam także fabryka produkująca między innymi gitary elektryczne. Nazywały się «Defil». Pojechaliśmy więc do tego Lubina, żeby kupić coś może po promocyjnych cenach albo wydobyć jakieś prototypy, czy coś takiego. Kiedy załatwiliśmy sprawę, dyrektor zaprosił nas do siebie i z dumą pokazywał ekspozycję, na której przedstawiono różnorakie instrumenty strunowe. Wśród nich były gigantyczna bałałajka basowa i normalna bałałajka. Powiedziałem mu: «Wypożycz nam te instrumenty; po pierwsze – pasują do naszego wschodniosłowiańskiego stylu, po drugie – wystąpimy z nimi w Opolu. Dyrektor się zgodził, poprosił tylko o pokwitowanie»”. W 1971 r. Trubadurzy wystąpili podczas koncertu „Premiery”. Rok później grupa wzięła udział w X KFPP w Opolu i zagrała utwór „Będziesz Ty” (muz. Sławomir Kowalewski, sł. Janusz Kondratowicz), natomiast na XIII KFPP w 1975 r. zespół – w ramach koncertu „Przeboje sezonu” zaprezentował piosenkę „A ty co” (muz. Sławomir Kowalewski, Marian Lichtman, Tomasz Rostkowski, sł. Jerzy Emir-Przewoski, Leon Sęk). Na 53. KFPP w 2016 r. Trubadurzy wystąpili podczas koncertu „Grand Prix Publiczności – Złote Opole”. Zespół wykonał wówczas swoje największe przeboje, takie jak m.in.: „Znamy się tylko z widzenia”, „Kasia” (oprac. muz. Ryszard Poznakowski, oprac. sł. Jerzy Kleyny) czy „Będziesz Ty”. W 2013 r. grupa odsłoniła swoją gwiazdę w Alei Gwiazd Polskiej Piosenki. Na wydarzeniu Trubadurzy pojawili się w składzie: Marian Lichtman, Sławomir Kowalewski, Ryszard Poznakowski, Paweł Kuźniak oraz Jacek Malanowski. Mariana Lichtmana ucieszyła uroczystość na opolskim Rynku – „Jesteśmy szczęśliwi, że mamy w Opolu swoją gwiazdę […] Na festiwalu zadebiutowaliśmy w 1966 roku”.

Informujemy, że otwarcie wystawy stałej nastąpi 27 czerwca 2020 r. Serdecznie zapraszamy od godz. 10.00 do 18.00 Prosimy o zapoznanie się z nowymi zasadami zwiedzania wystawy stałej.

Zapraszamy na nasz profil na FB na „Noc Kultury online” godz. 21.00 – rozmowa Jarosława Wasika z Robertem Kasprzyckim godz. 22.00 – retransmisja koncertu pt. „Śpiewający autorzy” – Krzysztof Daukszewicz – Kuba Sienkiewicz – Robert Kasprzycki

„Aleją gwiazd biegniemy” Justyna Steczkowska – piosenkarka, skrzypaczka, kompozytorka i autorka tekstów. Pochodząca z umuzykalnionej rodziny artystka występowała wraz z rodzicami i rodzeństwem. Udzielała się wokalnie w zespołach Agressiva 69, Revolution Cordis czy Wańka Wstańka. Piosenkarka ma na swoim koncie wiele albumów, m.in.: „Dziewczynę szamana” (1996 r.), „Nagą” (1997 r.), „Femme Fatale” (2004 r.), „Daj mi chwilę” (2007 r.) „XV” (2012 r.) czy „Marię Magdalenę” (2019 r.). Justyna Steczkowska – po wygranej w programie „Szansa na sukces” – wystąpiła na XXXI KFPP w 1994 r. w koncercie „Debiutów”. Artystka wykonała utwór „Moja intymność” (muz. Mateusz Pospieszalski, sł. Wojciech Waglewski), dzięki któremu wygrała konkurs, zdobywając nagrodę im. Anny Jantar. Irena Santor miała wówczas powiedzieć o młodej wokalistce: „Nie zgubmy tej perły”. Justyna Steczkowska w rozmowie umieszczonej na łamach „Kuriera Festiwalowego” podzieliła się z czytelnikami historią błyskawicznego przygotowania do opolskich „Debiutów”: „Zaraz po «Szansie» pojechałam do Gdańska, gdzie trzeba było w piorunującym tempie przygotować piosenkę. Mateusz Pospieszalski w jeden dzień napisał muzykę, Wojciech Waglewski miał również jeden dzień na słowa i tylko na jeden dzień dostaliśmy magnetofon czterośladowy na nagranie. A ja jeszcze musiałam siedzieć i myśleć, jak to wszystko zaprezentować”. Na XXXII KFPP w 1995 r. artystka – w koncercie „Premier” – przedstawiła utwór „Pozwól” (autorzy nieznani). Dwa lata później na XXXIV KFPP Justyna Steczkowska wystąpiła z recitalem, podczas którego zaprezentowała m.in. „Dziewczynę szamana” (muz. Justyna Steczkowska, Paweł Fortuna, sł. Ewa Omernik). W tym samym roku piosenkarka wzięła udział w koncercie „Zielono mi”, poświęconym twórczości Agnieszki Osieckiej, gdzie wykonała utwór „Sing, sing” (muz. Jacek Mikuła, sł. Agnieszka Osiecka). W 2009 r. na XLVI KFPP w Opolu artystka wystąpiła razem z Bogusławem Mecem. Duet wykonał wówczas utwór „Mały biały pies” (muz. Jacek Mikuła, sł. Jeremi Przybora). W 2011 r. Justyna Steczkowska wzięła udział w koncercie „Panna, madonna, legenda tych lat”. W trakcie wydarzenia zaprezentowała utwór z repertuaru Ewy Demarczyk – „Karuzela z madonnami” (muz. Zygmunt Konieczny, sł. Miron Białoszewski). Na 51. KFPP w 2014 r. artystka wystąpiła w koncercie jubileuszowym „25 lat! Wolność! Kocham i rozumiem”. Wykonała wówczas dwie piosenki – „Kombinat” (muz. Grzegorz Ciechowski, Paweł Kuczyński, Andrzej Ludew, sł. Grzegorz Ciechowski) z repertuaru Republiki oraz „Raz, dwa, raz, dwa” (muz. Marek Jackowski, sł. Olga Jackowska) grupy Maanam. W 2015 r. na 52. KFPP w Opolu artystka wystąpiła z utworem „Terra” (muz. Justyna Steczkowska, sł. Katarzyna Nosowska). Podczas tej edycji otrzymała nagrodę SuperArtystka. Wystąpiła także w koncercie galowym „Muzyczna biografia – 90 lat Polskiego Radia”, w którym zaprezentowała „Grawitację” (muz. Justyna Steczkowska, Paweł Fortuna, sł. Ewa Omernik) oraz „Boskie Buenos” (muz. Marek Jackowski, sł. Olga Jackowska). Rok później Justyna Steczkowska zaśpiewała w koncercie „Grand Prix Publiczności – Złote Opole” swój wielki przebój pt. „Dziewczyna szamana”. W 2014 r. w opolskiej Alei Gwiazd Polskiej Piosenki Justyna Steczkowska odsłoniła pamiątkową tablicę. W rozmowie z dziennikarzami wokalistka zauważyła: „marzeniem każdego artysty jest dołączyć do grona innych gwiazd, to jest nasz zawód, nasze środowisko”.

Informujemy, że otwarcie wystawy stałej nastąpi 27 czerwca 2020 r. Serdecznie zapraszamy od godz. 10.00 do 18.00

„Aleją gwiazd biegniemy” Dżem – śląska grupa blues-rockowa stworzona w 1973 r. przez Adama Otrębę, Benedykta Otrębę, Pawła Bergera, Aleksandra Wojtasika oraz Ryszarda Riedla, który dołączył do nich pod koniec 1973 r. Początkowo zespół funkcjonował pod nazwą Jam, od 1974 r. już jako Dżem. W pierwszych latach działalności grupa występowała na Śląsku. W 1980 r. zadebiutowała na ogólnopolskiej scenie w Jarocinie (I Przegląd Muzyki Młodej Generacji w Jarocinie). W późniejszych latach Dżem wracał do Jarocina, pojawiał się także na Rawa Blues w Katowicach, Rocku na Wyspie we Wrocławiu czy Olsztyńskich Nocach Bluesowych. Zespół ma na swoim koncie takie utwory jak: „List do M.” (muz. Benedykt Otręba, sł. Ryszard Riedel, Dorota Zaniesienko), „Do kołyski”(muz. Jerzy Styczyński, sł. Maciej Balcar), „Sen o Victorii” (muz. Paweł Berger, sł. Ryszard Riedel) czy „Modlitwa III – Pozwól mi” (muz. Paweł Berger, sł. Ryszard Riedel). Skład osobowy zespołu zmieniał się przez lata. W 1994 r. zmarł wokalista Ryszard Riedel. W 1995 r. za mikrofonem stanął wybrany w drodze konkursu Jacek Dewódzki, którego z kolei zastąpił w 2001 r. Maciej Balcar. W 2005 r., w drodze powrotnej z rzeszowskiego koncertu, w skutek tragicznego wypadku samochodowego, zginął klawiszowiec grupy Paweł Berger. W tym samym roku swoją premierę miał film biograficzny „Skazany na bluesa” (reż. Jan Kidawa-Błoński) opowiadający o życiu Ryśka Riedla, którego zagrał Tomasz Kot. Zespół Dżem wystąpił na XXXVII KFPP w 2000 r. W drugim dniu festiwalu odbył się koncert „Mikrofon i Ekran” w reżyserii Jacka Kęcika. W ramach koncertu – jak podaje program festiwalowy – zespół Dżem świętował „20-lecie istnienia”. W trakcie ponad 20-minutowego występu grupa wykonała następujące piosenki: „Wehikuł czasu” (muz. Adam Otręba, sł. Ryszard Riedel), „Być albo mieć” (muz. Benedykt Otręba, sł. Dariusz Dusza), „Wokół sami lunatycy” (muz. Jerzy Styczyński, Ryszard Riedel, sł. Ryszard Riedel), „Whisky” (muz. Adam Otręba, Ryszard Riedel, sł. Ryszard Riedel, Kazimierz Gayer). Adam Halber w jednym z numerów tygodnika „Angora” przybliżył czytelnikom historię utworu „Whisky”. Dziennikarz, wyjaśniając obecność zachodniego trunku w tekście grupy, przytoczył wypowiedź gitarzysty Dżemu, Jerzego Styczyńskiego: „Oczywiście nie piliśmy whisky, ale Rysiek był zafascynowany Dzikim Zachodem. Stąd kowbojski kapelusz i takież buty. Znał westerny, ale wielki wpływ wywarł na niego film «Rio Bravo» i postać kreowana przez Deana Martina. Bardzo się z nią utożsamiał. No więc stąd ta whisky i postać alkoholika, który szuka kobiety pomocnej w wyjściu na prostą. Niestety, nie spotkał takiej, dlatego w refrenie mamy «whisky, moja żono»”. Na opolskich festiwalach pojawiały się piosenki zespołu Dżem wykonywane przez innych artystów. Na XLVII KFPP w Opolu w 2010 r. podczas koncertu „Debiuty” Juliusz Nyk wystąpił z utworem „Sen o Victorii”, który doprowadził go do zwycięstwa. Podczas 55. KFPP w 2018 r. grupa Feel w trakcie koncertu „Od Opola do Opola” wykonała piosenkę „Wehikuł czasu”. W 2010 r. grupa Dżem odsłoniła gwiazdę w opolskiej Alei Gwiazd Polskiej Piosenki. Beno Otręba – basista zespołu – podziękował za serdeczne przyjęcie, mówiąc: „Jesteśmy zaszczyceni i dumni, że nasz ślad w samym sercu stolicy polskiej piosenki pozostanie na długo”. Gwiazda zespołu Dżem jest 23. w opolskiej Alei Gwiazd Polskiej Piosenki.

„Aleją gwiazd biegniemy” Universe – duet wokalno-instrumentalny założony w 1981 r. przez Mirosława Bregułę i Henryka Czicha. Artyści spotkali się w katowickim Studiu Piosenki, a swój pierwszy występ zaprezentowali w Chorzowie z okazji Dnia Zwycięstwa. Po sukcesie na XX KFPP w 1983 r. w Opolu duet został powiększony o dodatkowych muzyków, tworząc zespół. Grupa zarejestrowała swój pierwszy album „The best of” w 1991 r. (wydany w 1992 r.). Wkrótce po sukcesie płyty z największymi hitami zespół nagrał nowy materiał na płytę „Magnes serc”. W 2007 r. w tragicznych okolicznościach zmarł Mirosław Breguła. Mimo wątpliwości i pytań o dalszą działalność Universe, Henryk Czich postanowił kontynuować artystyczną drogę, którą obrał z przyjacielem na początku lat 80. Universe w swoim dorobku ma takie piosenki jak „Mr. Lennon” (muz. i sł. Mirosław Breguła, Henryk Czich), „Tyle chciałem ci dać” (muz. Mirosław Breguła, sł. Mirosław Breguła, Beata Kozidrak), „Wołanie przez ciszę” (muz. i sł. Mirosław Breguła, Henryk Czich), „Masz jeszcze czas” (muz. i sł. Mirosław Breguła, Henryk Czich). W 1983 r. zespół wygrał Ogólnopolski Młodzieżowy Przegląd Piosenki we Wrocławiu. Nagrodą dla zwycięzcy był udział w koncercie „Promocje ‘83” na XX KFPP w Opolu. W trakcie koncertu grupa wykonała utwór „Mr. Lennon”, za który otrzymała II nagrodę. Henryk Czich wspomina narodziny tego hitu: „To była wspólna nasza kompozycja. Zagraliśmy ją z udziałem orkiestry. Zainteresowały się nami i radio, i telewizja. Piosenka stała się przebojem. Zdeklasowała utwory wielkich zespołów. Pojawiło się zapotrzebowanie na nasze występy. Musieliśmy formalnie założyć zespół”. Na XXV KFPP w 1988 r., podczas koncertu „Od Opola do Opola”, Universe zaprezentował zgromadzonej w opolskim amfiteatrze utwór „Tacy byliśmy” (muz. Mirosław Breguła, sł. Mirosław Bochenek). W 1992 r., na XXIX KFPP w Opolu, grupa otrzymała I nagrodę w konkursie „Premier” za utwór „Daj mi wreszcie święty spokój” (muz. i sł. Mirosław Breguła). Na XXX KFPP w Opolu w 1993 r. Universe zaprezentował w koncercie „Fonorama” utwór „To był maj” (muz. i sł. Mirosław Breguła). Grupa otrzymała wówczas III nagrodę. Tomasz Gawiński w artykule „Miłość od pierwszego brzmienia” przywołuje wypowiedź Henryka Czicha, który podzielił się perypetiami związanymi z nazwą zespołu: „Trzeba było szybko zdecydować się na nazwę zespołu. Wrzuciliśmy do kapelusza kilka propozycji. Wylosowaliśmy Zakaz Wjazdu, ale w ostatniej chwili zmieniliśmy ją na Universe. Mirek był fanem Beatlesów, a piosenka «Across the Universe» była jego ulubioną”. W 2008 r. na opolskim rynku odsłonięto gwiazdę zespołu Universe w Alei Gwiazd Polskiej Piosenki. Ufundowali ją fani grupy, którzy specjalnie na ten cel przeprowadzili zbiórkę. W uroczystości odsłonięcia gwiazdy udział wzięli muzycy zespołu oraz ich liczni miłośnicy, którzy na tę okazję zjechali do Opola z całej Polski. Gwiazda Universe jest 13. w Alei Gwiazd Polskiej Piosenki.

„Aleją gwiazd biegniemy” Gdyby „życie było piosenką” niewątpliwie jednym z jej twórców mógłby być Jacek Cygan – poeta, prozaik, autor tekstów piosenek, w tym wielu nagradzanych na KFPP w Opolu. Jak sam wspominał: „Los taką nagrodę mi zgotował, że mogłem napisać pierwszą, tak szeroko znaną piosenkę dla Edyty Geppert, którą wygraliśmy w 1984 roku (…). Że mogłem napisać pierwszą piosenkę dla Anny Jurksztowicz (…). Że wreszcie mogłem być u początków wielkiego talentu Mieczysława Szcześniaka (…). Mało tego, jeszcze były dwa śmieszne początki. Jeden zupełnie mały, mianowicie tam w Opolu Krzysztof Antkowiak i «Zakazany owoc». (…) I zaczął się po raz drugi człowiek już dorosły. Zaczął się też z moim udziałem Ryszard Rynkowski (…)”. Jacek Cygan, jak sam podkreśla w wielu wywiadach, pisze teksty piosenek, wczuwając się w usposobienie konkretnych wykonawców i kreując ich estradowe osobowości, a ma w tej materii znaczące rezultaty. W 1984 r. na XXI KFPP w Opolu Edyta Geppert wyśpiewała główną nagrodę jego piosenką „Jaka róża, taki cierń” do kompozycji Włodzimierza Korcza, a Cygan otrzymał także nagrodę specjalną za tekst. Podczas XXII KFPP w 1985 r. Anna Jurksztowicz otrzymała nagrodę im. Karola Musioła za utwór autorstwa Cygana – „Diamentowy kolczyk” (muz. Krzesimir Dębski), a Mieczysław Szcześniak nagrodę im. Anny Jantar za wykonanie piosenki pt. „Przyszli o zmroku” (muz. Krzesimir Dębski). W roku 1988 na KFPP w Opolu Krzysztof Antkowiak zadebiutował napisaną przez Cygana piosenką „Zakazany owoc” (muz. Krzesimir Dębski). Również Ryszard Rynkowski wiele zawdzięcza tekściarzowi. „Kiedy Ryszard Rynkowski odszedł z zespołu Vox, poprosił mnie o współpracę nad nową solową płytą. I ja dużo więcej myślałem nie o słowach do muzyki, ale o tym, kim on ma być na scenie. Czym zastąpić biały garnitur i rytmiczny taniec do «Bananowego songu». To było wyzwanie z zakresu psychologii. I stąd właśnie zrodziło się pytanie – Czego może chcieć od życia taki gość jak ja – i ten wizerunek faceta z dwudniowym zarostem, gorzkiego, ale lirycznego i prawdziwego”. Za sprawą utworu „Wypijmy za błędy” (muz. Ryszard Rynkowski) Ryszard Rynkowski zajął I miejsce w konkursie „Premiery” podczas XXVI KFPP w 1989 r., a obaj artyści jeszcze nie raz ze sobą współpracowali. W 2015 r. Jacek Cygan ponownie został nagrodzony w Opolu. Podczas 52. KFPP jego piosenka „Wszystko ma swój czas” w wykonaniu grupy Perfect zdobyła SuperJedynkę 2015 jako SuperPrzebój. „To są takie wspomnienia, które można mnożyć. Ale dla mnie najważniejsza rzecz z Opolem związana jest, była i będzie taka! Opole to było święto, święto piosenki, święto tego, co my kochamy, co wybraliśmy. I dlatego do Opola podchodziło się zawsze wyjątkowo. Nieraz miesiącami pracowało się nad utworem do Opola, żeby ludzie, którzy tam przyszli, a którzy też traktowali to jak święto, żeby ci ludzie przed telewizorami, którzy się zbierali od lat i dla nich to była tradycja, którą łatwo zburzyć, ale trudno odbudować, żeby też czuli, że to jest Święto!”. Co ciekawe Jacek Cygan pokazał opolskiej publiczności również swój talent wokalny. W 2014 r. podczas 51. KFPP w Opolu razem z Natalią Szroeder zaśpiewał napisaną przez siebie piosenkę „Za młodzi, za starzy” (muz. Ryszard Rynkowski) z repertuaru Ryszarda Rynkowskiego, z którym wówczas świętował dwudziestopięciolecie współpracy artystycznej. Jacek Cygan „przelał na papier” ponad tysiąc piosenek, tworząc dla takich wokalistów i wokalistek jak m.in.: Grażyna Łobaszewska, Edyta Geppert, Edyta Górniak, Maryla Rodowicz, Majka Jeżowska, Andrzej Zaucha czy zespołów Perfect oraz Kombii. W 2015 r. podczas odsłaniania swojej gwiazdy w Alei Gwiazd Polskiej Piosenki mówił: „Zawsze jak przyjeżdżałem do Opola, to czułem, że ludzie tu mają coś więcej do zrobienia niż tylko spanie, jedzenie i praca”.

„Cztery słonie” były jedną z wielu piosenek przedstawionych w telewizyjnym teatrzyku dziecięcym “Violinek” emitowanym w latach 50-tych i 60-tych. W latach 70-tych popularyzowali tę piosenkę (głosem Huberta Antoszewskiego) protagoniści programu Pora na Telesfora – smoki Telesfor i Teodor.

„Aleją gwiazd biegniemy” Była jedną z najzdolniejszych i najpiękniejszych polskich piosenkarek, obdarzona głosem o delikatnej i ciepłej barwie. Na scenie emanowała osobistym urokiem i elegancją, była perfekcyjnie przygotowana do każdego występu. Śpiewała piosenki stworzone przez wybitnych polskich autorów. Przez wielu uznawana za pierwszą damę polskiej piosenki, miała na swoim koncie liczne występy oraz płyty wydane w Polsce i za granicą, a także dziesiątki przebojów, m.in.: „Gondolierzy znad Wisły” (muz. Seweryn Krajewski, sł. Krzysztof Dzikowski), „Wymyśliłam Cię” (muz. Marian Zacharewicz, sł. Jan Zalewski), „Motylem jestem” (muz. Andrzej Korzyński, sł. Andrzej Tylczyński), „Nie wrócą te lata” (muz. Leszek Bogdanowicz, sł. Janusz Kondratowicz), „Odpływają kawiarenki” (muz. Wojciech Trzciński, sł. Jerzy Kleyny), „Beatlemania story” (muz. Jarosław Kukulski, sł. Janusz Kondratowicz). Zawsze interesowała ją muzyka, a na artystyczny sukces pracowała od wczesnego dzieciństwa. Pierwszych kontaktów ze sceną doświadczyła, gdy wstąpiła do chóru katedry oliwskiej i działającego tam teatru. Następnie została uczennicą szkoły muzycznej w Gdańsku-Wrzeszczu i słuchaczką radiowego Gdańskiego Studia Piosenki. Swoje wokalne umiejętności rozwijała również dzięki współpracy z Zespołem Artystycznym Marynarki Wojennej „Flotylla”. Od 1965 r. wielokrotnie pojawiała się w Stolicy Polskiej Piosenki. Pierwszy raz, na III KFPP, jako reprezentantka gdańskiej estrady, zaśpiewała piosenkę „Samotna sosna” (muz. Romuald Milner, sł. Jan Bołgaty) w koncercie „Popołudniowy relaks”. Rok później, na IV KFPP w 1966 r. wystąpiła (jakże proroczo) z „Piosenką o francuskiej piosence” (muz. Stefan Rembowski, sł. Andrzej Bianusz) w koncercie „Przeboje sezonu”, a w 1967 r. w koncercie „Premiery Opole ‘67” z utworem „Szumi wiatr” (muz. Adolf Wiktorski, sł. Janusz Laskowski). Ale to VI KFPP w 1968 r. okazał się tym przełomowym. W koncercie „Śpiewamy i tańczymy” wykonała „Zegar pięknego dnia” (muz. Zbigniew Ciechan, sł. Marek Dagnan) w aranżacji Jana Ptaszyna Wróblewskiego, a w „Przebojach sezonu” zaśpiewała piosenkę „Gondolierzy znad Wisły”, za interpretację której otrzymała wyróżnienie. „Od tamtej pory to właśnie «Jerzy Gondol» ponosi całą odpowiedzialność za los mojej kariery. Ta piosenka stała się moją pierwszą artystyczną wizytówką” – wspominała po latach Irena Jarocka. W 1968 r. artystka otrzymała czteromiesięczne stypendium PAGART-u w Paryżu, które ostatecznie trwało aż do 1972 r. Irena Jarocka sumiennie wykorzystała je na kształcenie wokalne oraz występy koncertowe i telewizyjno-radiowe we Francji i krajach Europy zachodniej. Kiedy wróciła do Polski odnowiła swoje muzyczne wizyty w Opolu. Podczas XI KFPP w 1973 r. wystąpiła z przebojem „Śpiewam pod gołym niebem” (muz. Seweryn Krajewski, sł. Krzysztof Dzikowski), a dwa lata później rozkołysała publiczność amfiteatru w takt „Motylem jestem” oraz „Te linie, te koła” (muz. Andrzej Korzyński, sł. Jerzy Miller). Podczas XIV KFPP w 1976 r. Irena Jarocka wykonała m.in. „Odpływają kawiarenki” w koncertowym jubileuszu 30-lecia Polskich Nagrań. W ramach imprez towarzyszących XVIII KFPP w 1980 r. artystka zaprezentowała swój występ recitalowy na scenie Teatru im. J. Kochanowskiego. Podczas XXIII KFPP wystąpiła w koncercie „Piosenki Adama Kreczmara” z polska wersją utworu Jacquesa Brela „Nie zostawiaj mnie”. W 1993 r. przedstawiła na KFPP wiązankę przebojów. Na kolejne występy publiczność musiała czekać aż do 2008 r., kiedy we wspomnieniowym koncercie „Dobre, bo (O)polskie” Irena Jarocka przypomniała piosenkę „Nie wrócą te lata”. Rok później, na XLVI KFPP, w koncercie „SuperDuety”, wykonała wspólnie z Piotrem Kupichą swój przebój „Beatlemania story”. W 2011 r. artystka odwiedziła opolską Aleję Gwiazd Polskiej Piosenki, gdzie upamiętniono jej dokonania: „To bardzo miłe wyróżnienie, cieszę się, że moje piosenki przetrwały próbę czasu, że są śpiewane przez wszystkie pokolenia. Z Opolem mam związane same miłe wspomnienia z moich początków śpiewania. Tylko to, co najmilsze zostało mi z Opola”. Ta wizyta Ireny Jarockiej okazała się pożegnalną, bo od stycznia 2012 r. mamy świadomość, że każdy kolejny KFPP musi poradzić sobie bez niej.