Aktualności

#Opoległosuje Pobijmy rekord frekwencji w niedzielnych wyborach prezydenckich!? W I turze zagłosowało 67,06% uprawnionych opolan – ten wynik może być jeszcze wyższy. Na zachętę – w następny weekend (18 i 19 lipca) do nas, Zoo Opole, Galeria Sztuki Współczesnej, Zamek Górny w Opolu, Wieża Piastowska w Opolu i Basen Letni „Błękitna Fala” mieszkańcy będą mogli wejść za darmo – jeśli uda nam się ustanowić nowy rekord frekwencji.??

„Aleją gwiazd biegniemy” Był charyzmatycznym wokalistą obdarzonym wyjątkowym głosem oraz jednym z najbardziej oryginalnych i wpływowych artystów polskiej muzyki popularnej XX w. Zaczynał od prostych piosenek w stylu pop, by niebawem podążyć w kierunku rozbudowanych kompozycji z elementami jazzu i muzyki awangardowej. Był także jednym z pierwszych w Polsce twórców wykorzystujących na dużą skalę instrumenty elektroniczne. W każdym z tych wcieleń dał się poznać na scenie opolskiego amfiteatru. Czesław Wydrzycki (bo tak brzmiało jego prawdziwe nazwisko), dostrzeżony na Festiwalu Młodych Talentów w Szczecinie i otoczony opieką Franciszka Walickiego, związał się z grupą Niebiesko-Czarni. W tym składzie pojawił się podczas I KFPP w Opolu, gdzie wykonał kilka piosenek o charakterze ludowym i własną kompozycję „Wiem, że nie wrócisz” (sł. Jacek Grań), do dziś popularną, a wówczas niezauważoną. Rok później Niebiesko-Czarni oraz ich soliści zaprezentowali kilkanaście piosenek, a wśród nich stworzone i wykonane przez artystę Niemena, m.in. „Czy mnie jeszcze pamiętasz” (sł. Jacek Grań), „Czas jak rzeka” (sł. Czesław Niemen) i „Pamiętam ten dzień” (sł. Jacek Grań / Włodzimierz Patuszyński). Na III KFPP Niemen z Niebiesko-Czarnymi przedstawił swoje kompozycje „Stoję w oknie” (sł. Edward Fiszer), „Nie bądź taki bitels” (sł. Jacek Grań), „Baw się w ciuciubabkę” (sł. Jacek Grań) oraz jeden ze swoich największych evergreenów, choć wtedy niedostrzeżony, „Wspomnienie” (muz. Marek Sart, sł. Julian Tuwim). W 1966 r. w koncertach „Przeboje sezonu” i ,,Mikrofon dla wszystkich” kompozycje Niemena ,,Czy wiesz” (sł. Marek Gaszyński, aranż. Leszek Bogdanowicz) i ,,Duży błąd” (sł. Marta Bellan) zaśpiewane były przez innych – Ninę Urbano z zespołem Tajfuny i amatorski zespół Żółto-Czarni. V KFPP w 1967 r. bezapelacyjnie należał do twórcy i wykonawcy Czesława Niemena oraz jego ponadczasowego utworu „Dziwny jest ten świat”. Zaśpiewany w koncercie „Premiery” z towarzyszeniem Alibabek i nowego zespołu Akwarele został bardzo dobrze przyjęty przez publiczność w amfiteatrze. Powtórzony kilka godzin później, podczas festiwalowej imprezy towarzyszącej (w kinie Kraków) oraz w finałowym koncercie „Mikrofon i ekran” wciąż robił na publiczności ogromne wrażenie. Był to przełomowy moment w karierze artysty. Zdobył on Nagrodę Specjalną Przewodniczącego Komitetu ds. PRiTV, a kompozycja nadała tytuł płycie długogrającej, pierwszej w historii polskiej fonografii, która zdobyła status „Złotej Płyty”. Następne wizyty Niemena na KFPP były wyczekiwane, ale nie miały już charakteru konkursowego, a raczej przedstawiający aktualne zainteresowania i prace artysty. Jak w 1971 r., gdy w trakcie imprezy „Jazzorama” na IX KFPP odebrał trzecią w swoim dorobku „Złotą Płytę” Polskich Nagrań za album „Enigmatic” i przedstawił program związany z tym wydawnictwem. Podobnie rok później podczas nocnej opolskiej edycji „Musicoramy”, kiedy wystąpił z Grupą Niemen (z Helmutem Nadolskim oraz muzykami SBB w składzie). W roku 1974 został zaproszony do koncertu jubileuszowego „Przeboje XXX-lecia PRL”, w którym zaśpiewał „Wspomnienie” i „Dziwny jest ten świat”. Wziął również udział w imprezie towarzyszącej XII KFPP „Polska poezja śpiewana” (w auli Szkoły Muzycznej) według scenariusza Magdy Umer z udziałem m.in. Marka Grechuty i Elżbiety Wojnowskiej. W koncercie „Mikrofon i ekran” XIII KFPP przedstawił utwór „Co się stało matko z moim snem” (muz. Katarzyna Gaertner, sł. Ernest Bryll, aranż. Czesław Niemen) pochodzący z oratorium „Zagrajcie nam dzisiaj wszystkie srebrne dzwony”. Rok później festiwalowa publiczność opolska, z trudem, doczekała się (o świcie) recitalu artysty. Na XVII KFPP Czesław Niemen pojawił się znów we wspomnieniowych koncertach „Przeboje XXXV-lecia” i „Złote Przeboje XXXV-lecia”, śpiewając „Piosenkę o mojej Warszawie” (muz. i sł. Albert Harris), „Pieśń Wojów” (sł. Gall Anonim) i „Dziwny jest ten świat”. Podczas XXVI KFPP wystąpił z recitalem na scenie Teatru im. Jana Kochanowskiego. Dekadę po śmierci artysty, w 2014 r. miał miejsce wielki powrót twórczości Czesława Niemena na festiwalową scenę, kiedy to debiutanci 51. KFPP zmierzyli się z jego utworami w koncercie „SuperDebiuty z Niemenem – Świat nie zginie dzięki nim!”, a nad całością przedsięwzięcia czuwała córka legendarnego piosenkarza – Natalia Niemen. ,,Reprezentuję mojego nieżyjącego tatę, za niego doglądam tych debiutantów. Repertuar jest bardzo dobry dla młodych śpiewaków. (…) Dużo osób uważa, że piosenek Niemena śpiewać nie należy, że powinni to robić tylko ludzie z wielką skalą, wielkimi głosami, wirtuozi. Ja jestem innego zdania, uważam że te piosenki może śpiewać każdy kto jest muzykalny” – podkreśliła wokalistka. Gwiazda poświęcona artyście była tą, która w maju 2004 r. zainaugurowała istnienie opolskiej Alei Gwiazd Polskiej Piosenki.

Bardzo nam miło gościć Was w naszym muzeum. Serdecznie zapraszamy od godz. 10.00 do 18.00 Prosimy o zapoznanie się z nowymi zasadami zwiedzania wystawy stałej.

„Aleją gwiazd biegniemy” Bez jego udziału nie poznalibyśmy uroków „Zielonych wzgórz nad Soliną” (muz. Czesław Grudziński), „Kwiatów we włosach” (muz. Krzysztof Klenczon, Mateusz Święcicki), „Rysunku na szkle” (muz. Krzysztof Krawczyk) czy „Papierowego księżyca” (muz. Jarosław Kukulski), ani też nie dowiedzielibyśmy się, że „Zakochani są wśród nas” (muz. Jerzy Matuszkiewicz), a „W drodze do Fontainebleau” (muz. Zbigniew Górny), „To był świat w zupełnie starym stylu” (muz. Piotr Figiel, Urszula Sipińska) i choć „Anna już tu nie mieszka” (muz. Jarosław Kukulski), to ciągle jest „Tyle słońca w całym mieście” (muz. Jarosław Kukulski). Zanim Janusz Kondratowicz popełnił te i wiele innych tekstów polskich evergreenów, był dziennikarzem prasy kulturalnej i młodzieżowej. Jednak od połowy lat 60. skupił się głównie na piosence, a z biegiem lat stworzył wiele ponadczasowych utworów. Pierwsze teksty piosenek pisał dla kabaretu klubu studenckiego Stodoła w Warszawie. Później tworzył dla bigbitowych zespołów młodzieżowych, m.in.: Czerwono-Czarnych, Trubadurów, Czerwonych Gitar, Grupy ABC, a także dla solistów różnych pokoleń: Hanny Banaszak, Haliny Frąckowiak, Wojciecha Gąssowskiego, Krystyny Giżowskiej, Anny Jantar, Ireny Jarockiej, Krzysztofa Klenczona, Marii Koterbskiej, Krzysztofa Krawczyka, Jacka Lecha, Heleny Majdaniec, Sławy Przybylskiej, Hanny Rek, Reny Rolskiej, Ireny Santor, Urszuli Sipińskiej, Katarzyny Sobczyk, Zdzisławy Sośnickiej i Andrzeja Zauchy. Z jego twórczych umiejętności korzystały też zespoły Rezerwat i… Top One. Za swoje teksty twórca otrzymywał liczne nagrody i wyróżnienia. Pierwsze opolskie trofeum przypadło na rok 1964. Doceniono wówczas „Piosenkę z przedmieścia” (wyk. Krystyna Konarska i Zbigniew Kurtycz) z muzyką Jerzego Matuszkiewicza (opartą na motywie muzycznym z filmu „Dwa żebra Adama”, który był inspiracją dla autora tekstu). Na IV KFPP Janusz Kondratowicz triumfował premierową piosenką „Powrócisz tu” (muz. Piotr Figiel, wyk. Irena Santor), a w 1967 r. Kasia Sobczyk postarała się o wyróżnienie dla „Trzynastego” (muz. Ryszard Poznakowski). VII KFPP okazał się podwójnie łaskawy dla twórcy. Czerwone Gitary wykonując „Biały krzyż” (muz. Krzysztof Klenczon), a Trubadurzy inspirowaną folklorem piosenkę „Ej, sobótka, sobótka” (muz. Ryszard Poznakowski) zapewnili Kondratowiczowi kolejne laury. Sukces „Białego krzyża” autor mógł świętować powtórnie w 2013 r., kiedy piosenka ta zdecydowanie zwyciężyła w plebiscycie czytelników „NTO” na przebój 50-lecia festiwalu. Na jubileuszowym X KFPP w 1972 r. kolejne teksty Janusza Kondratowicza – „To był świat w zupełnie starym stylu” oraz „Jaka jesteś Mario” (muz. Piotr Figiel) – zaśpiewała Urszula Sipińska. Ten drugi utwór został wyróżniony nagrodą PRiTV. Dwa lata później, w 1974 r. publiczność uhonorowała własną nagrodą „Tyle słońca w całym mieście” (muz. Jarosław Kukulski, wyk. Anna Jantar). Przeboje autorstwa Janusza Kondratowicza były często przypominane w festiwalowych koncertach okolicznościowych, m.in. w „Przebojach 35-lecia” z 1979 r., „Opole! Kocham Cię!” z okazji 50. KFPP czy poświęconych twórczości członków Czerwonych Gitar – Krzysztofa Klenczona „Kwiaty we włosach” z 1996 r. i Seweryna Krajewskiego „Niebo z moich stron” z 2007 r., a także w koncercie „Życia mała garść” z 2012 r., wspominającego muzyczno-małżeński duet Anna Jantar – Jarosław Kukulski. Dorobek i osobę zmarłego w 2014 r. Janusza Kondratowicza uhonorowano w Stolicy Polskiej Piosenki podczas 56. KFPP, odsłaniając na opolskim rynku poświęconą mu gwiazdę. Obecna na uroczystości żona zmarłego poety Anna Kondratowicz stwierdziła: „Opole było ważne dla mojego męża. Pisał festiwalowe piosenki ale też pełnił tu wiele funkcji. (…) Dziękuję wszystkim! (…) Wiem, że nie ma w Polsce lepszego miejsca niż opolski rynek na upamiętnienie czyjejś twórczości.”

„Aleją gwiazd biegniemy” Lady Pank – zespół założony w 1981 r. we Wrocławiu przez Jana Borysewicza i Andrzeja Mogielnickiego. Pierwszy skład tworzyli: Jan Borysewicz, Janusz Panasewicz, Paweł Mścisławski, Edmund Stasiak oraz Jarosław Szlagowski. W dyskografii grupy znalazły się takie albumy jak „Lady Pank” (1983 r.), „Ohyda” (1984 r.), „Tacy sami” (1988 r.) czy „Łowcy głów” (1998 r.). Lady Pank ma na swoim koncie wiele rockowych hitów, m.in.: „Kryzysową narzeczoną” (muz. Jan Borysewicz, sł. Andrzej Mogielnicki), „Mniej niż zero” (muz. Jan Borysewicz, sł. Andrzej Mogielnicki), „Zamki na piasku” (muz. Jan Borysewicz, sł. Andrzej Mogielnicki), „Zostawcie Titanica” (muz. Jan Borysewicz, sł. Grzegorz Ciechowski) czy „Zawsze tam, gdzie Ty” (muz. Jan Borysewicz, sł. Jacek Skubikowski). Zespół wielokrotnie występował na KFPP, m.in. w 1983 r. na koncercie „Rock w Opolu”. Rok później grupa wzięła udział w koncercie „Przeboje – Opole ‘84”, a podczas XXXI KFPP w 1994 r. zespół pojawił się na koncercie „Rock – Opole ‘94”. W 2000 r. zespół Lady Pank był nominowany w koncercie „Premiery” za utwór „Na granicy” (muz. Jan Borysewicz, sł. Janusz Panasewicz). Zajął wówczas 3. miejsce. W 2007 r. na XLIV KFPP w Opolu zagrał swój recital, w trakcie którego zaprezentował: „Kryzysową narzeczoną”, „Stację Warszawa” (muz. Jan Borysewicz, sł. Andrzej Mogielnicki), „Zostawcie Titanica”, „Zawsze tam, gdzie Ty”, „Strach się bać” (muz. Jan Borysewicz, sł. Andrzej Mogielnicki), „Tańcz głupia, tańcz” (muz. Jan Borysewicz, sł. Andrzej Mogielnicki), „Mniej niż zero”. Adam Halber w artykule poświęconym piosence „Mniej niż zero” przytoczył słowa Andrzeja Mogielnickiego o inspiracjach i pewnych reperkusjach związanych z tym utworem: „Przeczytałem kiedyś żartobliwie filozoficzne opowiadanie […] że człowiek w obecnej cywilizacji coraz mniej znaczy. A dlaczego? Między innymi dlatego, że nie da się już wywołać żadnej rewolucji, bowiem… wyasfaltowano ulice. Nie ma już bruku, z którego można by zbudować barykady. Tak to do mnie przemówiło, że o tym napisałem. A że wydanie singla zbiegło się ze śmiercią Grzegorza Przemyka, że miał on «zdaną maturę na pięć», że podobno koledzy śpiewali mu nad grobem tę piosenkę, zainteresowała się nią bezpieka. I mną przy okazji. Obserwowano mnie, odwiedził mnie dzielnicowy. Dopiero kiedy się okazało, że tekst powstał lata przed śmiercią Przemyka, odpuszczono”. Na KFPP w 2011 r. grupa Lady Pank była nominowana w konkursie SuperJedynek w kategorii SuperPrzebój za utwór „Dziewczyny z byle kim nie tańczą” (muz. Jan Borysewicz, sł. Andrzej Mogielnicki). W 2014 r. zespół wziął udział w koncercie jubileuszowym „25 lat! Wolność! Kocham i rozumiem”. Wykonał wówczas „Zamki na piasku” oraz „Fabrykę małp” (muz. Jan Borysewicz, sł. Andrzej Mogielnicki). W 2007 r. zespół Lady Pank odsłonił pamiątkową tablicę w Alei Gwiazd Polskiej Piosenki. Obecny podczas uroczystości Jan Borysewicz podzielił się z dziennikarzami swoimi odczuciami związanymi z wydarzeniem: „To niesamowite uczucie, zwłaszcza, że my w zasadzie powinniśmy znaleźć się w «alei niesławy». Jest nam poczwórnie przyjemnie z tego powodu, że zostaliśmy uhonorowani. Myślę, że nasze zalety objawiają się w tym, że zespół jest dobry muzycznie i istnieje na rynku tyle lat. A za resztę – sorry”.

Magda Fronczewska (córka aktora Piotra Fronczewskiego) piosenkarka dziecięca, popularna w latach 80-tych śpiewa na naszej płycie Laleczkę z saskiej porcelany wzruszającą piosenkę autorskiego duetu Majka Jeżowska – Jacek Cygan. Na przełomie lat 80-tych i 90-tych XX w. ten twórczy tandem był silnie zaangażowany w rozwój polskiej muzyki dziecięcej i wspólnie, dzięki telewizyjnemu programowi “Dyskoteka Pana Jacka” wylansował wie- lu nastoletnich wykonawców. Piosenka znalazła się również na albumie Magdy Fronczewskiej Wow! wydanym w 1990 roku nakładem Polskich Nagrań.

„Aleją gwiazd biegniemy” Jako jedyna polska artystka otrzymała aż 4 razy główną nagrodę na KFPP w Opolu. Edyta Geppert tworzy swój własny, nieporównywalny z innymi wykonawcami, teatr piosenki. Teatr, który mogła podziwiać również opolska publiczność. Artystka po raz pierwszy bowiem wystąpiła w Opolu na XXI KFPP w 1984 r.: „Był to rok mojego debiutu. Debiutu, który przypadł na okres bardzo smutny, na okres bardzo ponury. Doskonale pamiętam, jakie przerażające wrażenie zrobiła na mnie sprawa Grzegorza Przemyka. Atmosfera beznadziei, przerażenie tym, co się wokół mnie działo. Szukałam repertuaru, który by mi pozwolił godnie uprawiać mój zawód – repertuaru, który nie raniłby niczyich uczuć. Tekst Jacka Cygana z muzyką Włodzimierza Korcza stworzył mi szansę bardzo osobistej wypowiedzi”. Jacek Cygan niezwykle trafnie oddał w słowach piosenki ówczesny nastrój totalnej bezsilności, a wyrazista interpretacja oraz charyzmatyczne wykonanie wokalistki chwytały za gardło. Ten występ zaowocował przyznaniem piosenkarce nagrody głównej im. Karola Musioła w koncercie „Promocje ‘84” za utwór „Jaka róża, taki cierń”. Na kolejnym festiwalu w 1985 r. Edyta Geppert została Miss Obiektywu, a w 1986 r. podczas XXIII KFPP w Opolu wręczono jej Grand Prix w plebiscycie publiczności za wykonanie piosenki „Och, życie, kocham cię nad życie” Włodzimierza Korcza do słów Wojciecha Młynarskiego. XXXII KFPP w Opolu w 1995 r. był dla Edyty Geppert równie szczęśliwy. Otrzymała wówczas kolejne Grand Prix: „Nagroda w 1995 roku, kiedy śpiewałam «Nie, nie żałuję» Agnieszki Osieckiej i Seweryna Krajewskiego oraz «Idź swoją drogą» Jonasza Kofty i Edwarda Dębickiego, była przyznawana po raz pierwszy w systemie audio-tele. Mimo że nie byłam związana z żadną firmą fonograficzną, co powodowało śladową obecność w mediach, dostałam dowód na to, że publiczność o mnie nie zapomniała”. Utwór „Nie żałuję” Edyta Geppert wykonała również w 1997 r. podczas XXXIV KFPP w Opolu w koncercie „Zielono mi”, który był hołdem dla twórczości Agnieszki Osieckiej. Po dłuższej nieobecności na deskach opolskiego amfiteatru Edyta Geppert ponownie zaśpiewała w jednym z koncertów 51. KFPP w Opolu w 2014 r. Niewątpliwie była to wyjątkowa edycja dla artystki. Świętująca jubileusz trzydziestolecia pracy artystycznej gwiazda, otrzymała Grand Prix za całokształt twórczości artystycznej, a także „Złoty Mikrofon” – najwyższe odznaczenie, jakie przyznaje Zarząd Polskiego Radia. Kolejny raz publiczność zgromadzona w amfiteatrze mogła podziwiać Edytę Geppert w 2018 r. Podczas 55. KFPP w Opolu piosenkarka wystąpiła dwukrotnie: „W koncercie tak zwanej piosenki kabaretowej po raz pierwszy będę miała okazję zaprezentować szerszej publiczności utwór Wojciecha Młynarskiego i Seweryna Krajewskiego «Miasteczko Pana Andersena». Mówię po raz pierwszy szerszej publiczności, ponieważ śpiewam tę piosenkę w swoich recitalach. Ta piosenka jest o tyle dla mnie ważna, bo dostałam ją od Wojciecha Młynarskiego i to był ostatni z jego tekstów, który mi ofiarował. Poza tym bardzo lubię tę piosenkę, bo wbrew temu co mówił Młynarski, że nie jest poetą tylko tekściarzem, w tym utworze udowadnia, że bywał poetą. Bardzo jestem wdzięczna reżyserowi koncertu, że pozwolił mi zaprezentować właśnie tę piosenkę. Natomiast w koncercie «Od Opola do Opola» zaśpiewam «Szukaj mnie» (muz. Seweryn Krajewski, sł. Marek Dagnan), którą publiczność chyba lubi… A drugą z piosenek będzie utwór «Poeci nie zjawiają się przypadkiem» (muz. Igor Talkov, sł. Marek Dagnan, Łucja Matulewicz-Gazda). Dedykuję ją Agnieszce Osieckiej, Henrykowi Alberowi, Wojtkowi Młynarskiemu i Markowi Dagnanowi. Miałam z nimi szczęście współpracować, a byli to wybitni twórcy piosenki literackiej”. Teksty piosenek dla Edyty Geppert pisali między innymi: Jacek Cygan, Magda Czapińska, Bożena Ptak, Wojciech Młynarski, Agnieszka Osiecka, Marek Dagnan czy Jerzy Ficowski. Swoją gwiazdę w opolskiej Alei Gwiazd Edyta Geppert odsłoniła w 2014 r.

„Aleją gwiazd biegniemy” Autor tekstów piosenek, poeta, tłumacz, satyryk, artysta kabaretowy, a także librecista, scenarzysta i reżyser teatralny oraz wykonawca piosenek autorskich. Wojciech Młynarski debiutował na początku lat 60. na scenie klubu studenckiego Hybrydy: ,,Z Hybryd wyniosłem przeświadczenie o sile oddziaływania piosenki kabaretowej. Byłem przekonany, że piosenka to forma magiczna, w której w błyskawicznym skrócie można nawiązać kontakt z odbiorcą i przy pomocy metafory, aluzji, niedomówienia prowadzić z tym odbiorcą pasjonującą grę”. Jako bystry obserwator życia i języka sprawił, że jego dzieła są niezwykle komunikatywne, wiele stworzonych przez niego fraz weszło do powszechnego użycia, a przewrotnie budowane teksty niosą klarowne, niezmiennie aktualne przesłanie. Młynarski był twórcą i wykonawcą piosenek, które weszły do kanonu polskiej muzyki rozrywkowej, m.in. „Jesteśmy na wczasach” (muz. Janusz Sent), „Dziewczyny, bądźcie dla nas dobre na wiosnę” (muz. Janusz Sent), „Po co babcię denerwować” (muz. Franciszka Leszczyńska), „Róbmy swoje” (muz. Jerzy Wasowski) czy „Jeszcze w zielone gramy” (muz. Jerzy ,,Duduś” Matuszkiewicz). Jego liryczno-refleksyjne teksty śpiewali najlepsi artyści polskiej estrady, m.in.: Alibabki, Ewa Bem, Edyta Geppert, Irena Jarocka, Halina Kunicka, Alicja Majewska, Łucja Prus, Maryla Rodowicz, Michał Bajor, Skaldowie. Wojciech Młynarski był wielokrotnie obecny na KFPP w Opolu i regularnie nagradzany jako twórca i wykonawca. Na I KFPP w 1963 r. pokazał się jako autor wyróżnionych piosenek „Pożegnanie szansonistki” (muz. Roman Orłow) i „Ulica Żabia” (muz. Wojciech Młynarski). Obie śpiewała członkini kabaretu Hybrydy – Janina Ostala. W roku 1964, z kompozytorem Orłowem, Młynarski był już zdobywcą głównych nagród za utwory „Z kim tak ci będzie źle jak ze mną” (wyk. Jadwiga Strzelecka i Kalina Jędrusik) oraz „Spalona ziemia” (wyk. Krystyna Konarska), a na III KFPP został wielkim zwycięzcą, bo aż trzy jego piosenki zdobyły laury: „Światowe życie” (muz. Tadeusz Prejzner, wyk. Wojciech Młynarski), „Polska miłość” (muz. Włodzimierz Gulgowski, wyk. Hanna Skarżanka) i „Trochę miejsca” (muz. Piotr Figiel, wyk. Wojciech Młynarski). Następny rok przyniósł mu nagrodę za „Och ty w życiu” (muz. Janusz Sent, wyk. Wojciech Młynarski), a podczas V KFPP triumfował z „Po prostu jestem” (muz. Adam Sławiński, wyk. Dana Lerska) i „Jesteśmy na wczasach” oraz wyróżnioną przez dziennikarzy „W co się bawić” (muz. Jerzy Wasowski, wyk. Wojciech Młynarski). W 1969 r. wyjechał z Opola z nagrodą Polskiego Radia za „Czekam tu” (muz. Henryk Klejne, wyk. Halina Frąckowiak i Grupa ABC Andrzeja Nebeskiego). Urokliwa, przywołująca nastrój retro piosenka „Ach, co to był za ślub” (muz. Józef Sikorski, wyk. Quorum) otrzymała nagrodę w 1970 r., a będąca owocem współpracy z aktorem kabaretu Dudek Wiesławem Gołasem „W Polskę idziemy” (muz. Jerzy Wasowski, wyk. Wiesław Gołas) na IX KFPP w 1971 r. Do tematu z innej epoki Młynarski wrócił w utworze „Tango retro” (muz. Maciej Małecki, wyk. Wojciech Młynarski) nagrodzonym przez publiczność i przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji na XIII KFPP. Podczas XV KFPP odbył się pamiętny koncert „Nastroje – nas troje”. Podczas niego wraz z Agnieszką Osiecką i Jonaszem Koftą, Młynarski przedstawił, osobiście i głosem innych artystów, swój dotychczasowy dorobek. W tymże 1977 r. nagrodzono kolejny jego utwór „Kocham się w poecie” (muz. Zbigniew Namysłowski) wykonany przez Łucję Prus. XVI KFPP to sukces piosenki „Gram w kiepskiej sztuce” (muz. Wojciech Głuch) wyśpiewanej głosem Lidii Stanisławskiej, a w kolejnej edycji festiwalu z 1979 r. pogodnego „Żyj kolorowo” (muz. Jan Ptaszyn Wróblewski) w wykonaniu Ewy Bem. Rok później nagroda przypadła premierowej piosence „Jeszcze się tam żagiel bieli” (muz. Włodzimierz Korcz, wyk. Alicja Majewska). Ten sam tercet twórczo-wykonawczy odebrał wyróżnienie za utwór ,,Dla nowej miłości” w 1985 r. XXIII KFPP przyniósł Wojciechowi Młynarskiemu wyróżnienia dzięki piosenkom „Odkryjemy miłość nieznaną” (muz. Włodzimierz Korcz, wyk. Alicja Majewska), „Gram o wszystko” (muz. Jerzy Wasowski, wyk. Ewa Bem) i „Och życie, kocham cię nad życie” (muz. Włodzimierz Korcz, wyk. Edyta Geppert). Utworowi „Marsz samotnych kobiet” (muz. Włodzimierz Korcz, wyk. Alicja Majewska) autor zawdzięcza nagrodę w koncercie „Premiery” w 1987 r. Jubileuszowy XXV KFPP uczcił działalność poety Młynarskiego koncertem „Róbmy swoje, czyli 25 lat pracy artystycznej Wojciecha Młynarskiego”, dziennikarze zaś wyróżnili go za współtworzenie tradycji festiwalu. Trzy lata później, doceniono Danutę Błażejczyk śpiewającą jego tekst „Moja cierpliwość” (muz. Janusz Koman, sł. Wojciech Młynarski). W 2008 r. uczestnicy festiwalowego konkursu „Debiuty” zmierzyli się z twórczością Wojciecha Młynarskiego, a on sam pojawił się na scenie, by odebrać nagrodę Grand Prix XLV KFPP za całokształt dorobku artystycznego. Nieco wcześniej w Alei Gwiazd Polskiej Piosenki był bohaterem uroczystości odsłonięcia gwiazdy honorującej jego twórcze dokonania: „Jestem bardzo wzruszony, byłem na tym festiwalu od samego początku, znam go od oseska. (…) Zawsze będę ten festiwal traktował jako bliski memu sercu. (…) To, że do koncertu Debiutów wybrano mój repertuar, Grand Prix i ta gwiazda są dla mnie wielką frajdą. Jestem szczerze zadowolony”. I choć od 15 marca 2017 r. nie mamy szans na nowe refleksje spod pióra Wojciecha Młynarskiego, to przecież tych dawnych, a wciąż aktualnych jest dość, by (zgodnie z jego receptą) „robić swoje”.

„Aleją gwiazd biegniemy” Marek Dutkiewicz – autor tekstów piosenek, scenarzysta oraz dziennikarz. Absolwent Wydziału Prawa na Uniwersytecie Warszawskim. Jako dziennikarz współpracował z Rozgłośnią Harcerską Polskiego Radia oraz czasopismem „Jazz”. Był także realizatorem reportaży i filmów dokumentalnych dla Telewizji Polskiej. W 2015 r. ukazała się jego książka ze wspomnieniami – „Jolka, Jolka pamiętasz…”. Tworzył teksty piosenek dla wielu artystów polskiej estrady, m.in. dla Budki Suflera, Andrzeja i Elizy, 2 plus 1, Kombi, Lombardu, Papa Dance oraz Felicjana Andrzejczaka, Haliny Frąckowiak, Urszuli, Zdzisławy Sośnickiej. W dorobku Marka Dutkiewicza znajdują się takie hity jak: „Aleja gwiazd” (muz. Romuald Lipko), „Bądź gotowy dziś do drogi” (muz. Katarzyna Gaertner), „Giganci tańczą” (muz. Krzysztof Cugowski, Romuald Lipko), „Jolka, Jolka pamiętasz” (muz. Romuald Lipko), „Królowie życia” (muz. Grzegorz Skawiński), „Luz-blues, w niebie same dziury” (muz. Romuald Lipko), „Podaruj mi trochę słońca” (muz. Aleksander Bem), „Słodkiego, miłego życia” (muz. Sławomir Łosowski), „Windą do nieba” (muz. Janusz Kruk). Przeboje napisane przez Dutkiewicza można usłyszeć w wielu polskich filmach, m.in. w „Pięciu minutach przed gwizdkiem” (1988 r.), „Uprowadzeniu Agaty” (1993 r.), „To ja, złodziej” (2000 r.), „Gulczas, a jak myślisz…” (2001 r.), „Trzecim” (2004 r.) czy „Zwerbowanej miłości” (2009 r.). Piosenki autorstwa Marka Dutkiewicza można było usłyszeć podczas wielu opolskich festiwali. W 1979 r. Halina Frąckowiak zaśpiewała na XVII KFPP „Bądź gotowy dziś do drogi”. Na XIX KFPP w Opolu w 1981 r. wystąpiła Majka Jeżowska z utworem „Najpiękniejsza w klasie” (muz. Majka Jeżowska). W koncercie „Przeboje – Opole 85” grupa Papa Dance zaprezentowała piosenkę „Kamikaze, wróć!” (muz. Adam Patoh). W 2004 r. na XLI KFPP wraz z Budką Suflera wystąpił Felicjan Andrzejczak, który wykonał na opolskiej estradzie „Jolka, Jolka pamiętasz…”. W tym samym koncercie wzięła udział Urszula – piosenkarka zaprezentowała wówczas utwór „Dmuchawce, latawce, wiatr” (muz. Romuald Lipko). Na opolskim festiwalu z piosenkami napisanymi przez Marka Dutkiewicza występowała również grupa 2 plus 1. W 1972 r. zespół zaprezentował utwór „Chodź, pomaluj mój świat” (muz. Janusz Kruk). Na XIV KFPP 2 plus 1 wystąpiło przed opolską publicznością z piosenką „Odpłyniesz wielkim autem” (muz. Janusz Kruk). Podczas XX KFPP w 1983 r. Marek Dutkiewicz otrzymał II nagrodę za piosenkę „Szklana pogoda” (muz. Grzegorz Stróżniak). Grupa Lombard wystąpiła z tym utworem także w późniejszych latach na KFPP w Opolu, m.in. w 1986 r. i 1991 r. W artykule Adama Halbera poświęconym piosence „Jolka, Jolka pamiętasz” dziennikarz przytacza wspomnienia Romualda Lipki ze spotkania z Markiem Dutkiewiczem: „Siedziałem w kawiarni hotelu Polonez (…) kiedy Dudek (Marek Dutkiewicz – przyp. A.H.) przywiózł z Warszawy tekst. Nie bardzo mi się on spodobał. Te zakonnice na plaży, to zaćmienie słońca, te metafory, cuda, odnośniki. Miałem wątpliwości, czy słuchacz to pojmie, zrozumie. Dudek dzielnie bronił tekstu, więc w końcu uległem. No i okazało się, że to był fantastyczny strzał. Fenomenalny strzał. Do dziś się zastanawiam, czy to było świadome wyczucie”. W 2017 r. Marek Dutkiewicz odsłonił swoją gwiazdę w opolskiej Alei Gwiazd Polskiej Piosenki. Twórca z okazji tego wydarzenia nawiązał do napisanego przez siebie przeboju: „Czuję się bardzo na miejscu w alei gwiazd jako autor tekstu do pieśni «Aleja Gwiazd»”.

Bardzo nam miło gościć Was w naszym muzeum, które uruchomiliśmy 27 czerwca 2020 r. Serdecznie zapraszamy od godz. 10.00 do 18.00 Prosimy o zapoznanie się z nowymi zasadami zwiedzania wystawy stałej.