Aktualności

AMFITEATR Gdyby Karol Musioł, przewodniczący Miejskiej Rady Narodowej w Opolu, nie pojechał na wycieczkę na Węgry i nie odwiedził Wyspy św. Małgorzaty, na której zobaczył piękny amfiteatr – naszego opolskiego by nie było. Po powrocie do Opola od razu spotkał się z architektem Florianem Jesionowskim, by ten zaprojektował i nadzorował budowę podobnego. Amfiteatr zbudowany został na miejscu najstarszej słowiańskiej osady w Opolu, gdzie przez wiele lat prowadzone były badania wykopaliskowe. Jak wspominał Florian Jesionowski: „Historię amfiteatru opolskiego znam doskonale od samego początku. Amfiteatr urodził się z zupełnie prozaicznych względów. (…) W tym czasie ojcem miasta był Karol Musioł. Słynna i barwna postać! Średnie i starsze pokolenia widzów dobrze go pamiętają, bo witał nas i żegnał na tych festiwalach. Otóż Karol Musioł był z wizytą w Budapeszcie i widział na Wyspie św. Małgorzaty taki zbudowany tam amfiteatr. Po powrocie do Opola zawołał mnie i mówi: – Czy w tym wykopie nie dałoby się czegoś takiego zrobić? Wielkiego doświadczenia to ja jeszcze wtedy nie miałem, ale namówił mnie na tę próbę. Miała to być początkowo jakaś kawa [łac. caverna – jama – przyp. Mariusz Jeliński] tego amfiteatru wypracowana w tej skarpie. Wybrano nieco głębiej poziom sceny i miała być ona bliżej wieży. Chodziło o to, żeby na tle wieży – jak to sobie Karol Musioł wymyślił – zainscenizować «Starą baśń». No i od tego się zaczęło!”. Na początku budowy jeszcze nikt nie planował festiwalu. Musioł chciał, aby w amfiteatrze wystawiać opery, zapraszać na koncerty np. Państwowy Zespół Ludowy Pieśni i Tańca „Mazowsze”. Kiedy więc w lutym 1963 r. dziennikarze muzyczni Mateusz Święcicki i Jerzy Grygolunas zaproponowali Musiałowi zorganizowanie festiwalu piosenki w Opolu, budowa zyskała solidne uzasadnienie. Amfiteatr uroczyście otwarto pierwszego dnia pierwszego festiwalu – 19 czerwca 1963 r. Od tego czasu co roku w amfiteatrze odbywa się Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu. Wyjątkiem był rok 1982, kiedy na skutek wprowadzenia w Polsce stanu wojennego festiwal został odwołany. W 2010 r. natomiast z powodu modernizacji obiektu impreza odbyła się na terenie Politechniki Opolskiej. Wiosną 2011 r. otwarto całkowicie przebudowany amfiteatr. Stworzone zostały komfortowe warunki zarówno dla widzów, jak i samych artystów. Zniknęły bariery architektoniczne, a widownia amfiteatru liczy obecnie 3655 miejsc. Przebudowany amfiteatr wyposażony został również w nowoczesny sprzęt multimedialny: sceniczny ekran diodowy, dwa ekrany plazmowe oraz stały system nagłośnieniowy. Dodatkowo, dzięki nowemu tarasowi widokowemu możliwe stało się podziwianie nie tylko tego, co dzieje się na scenie, ale także malowniczej okolicy. Amfiteatr opolski stał się jednym z najbardziej znanych symboli miasta. Ponadto Amfiteatr Tysiąclecia mieści w sobie dwie bardzo ważne instytucje kultury – Muzeum Polskiej Piosenki oraz Narodowe Centrum Polskiej Piosenki.

STAW ZAMKOWY Staw Zamkowy przy ul. Barlickiego został utworzony w XIX w. z dawnej fosy zamkowej. W 1909 r. z inicjatywy Towarzystwa Łyżwiarskiego wybudowano obok niego Domek Lodowy. Oprócz siedziby Towarzystwa, została w nim otwarta kawiarnia, a przed domkiem zbudowano przystań dla łódek. W latach 30. XX w. w okresie letnim Staw Zamkowy pełnił funkcję wypoczynkową dla mieszkańców miasta, natomiast zimą znajdowało się tam profesjonalne lodowisko ze sztucznym oświetleniem, szatnią i urządzeniem do nawadniania tafli. W 1934 r. odbyły się tam mistrzostwa Niemiec w jeździe figurowej na lodzie. W historii powojennego Opola ten zakątek, będący od 1963 r., bezpośrednim sąsiedztwem amfiteatru, poddawany był kilkukrotnym transformacjom. W 1974 r., tuż przed XII KFPP przebudowano i wzmocniono nieckę stawu, zatroszczono się też o czystość wody oraz atrakcyjne podświetlenie wodotrysków. Usytuowany nad brzegiem Domek Lodowy, który dotąd pełnił rolę schroniska PTTK, a okazjonalnie bazy organizatorów święta polskiej piosenki, miał w części przeistoczyć się w kawiarnię, chętnie odwiedzaną przez gości i uczestników festiwalu, a także mieszkańców Opola. Ostatnie prace modernizacyjne na stawku przeprowadzono w 2013 r. Wówczas zainstalowana została multimedialna fontanna muzyczna. Opolanie i ich goście od maja do października, w wyznaczonych godzinach, mają okazję obserwować wodno-muzyczne pokazy. Składają się one z zaprogramowanych sekwencji, dzięki którym woda wypuszczana przez poszczególne dysze współgra z odtwarzaną muzyką. Podczas widowiska usłyszeć można największe przeboje polskiej sceny muzycznej. Wieczorne show najefektowniej wygląda, kiedy strugi wody podświetlone są różnokolorowymi reflektorami, a z głośników wydobywają się dźwięki niezapomnianych polskich piosenek. Grająca fontanna świetnie komponuje się z pobliskim Amfiteatrem Tysiąclecia, w którym swoją siedzibę ma Muzeum Polskiej Piosenki.

Fundacja Made In Art oraz Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu zapraszają na wystawę: „Sipińska. Sza la la zabawa trwa da da” Stary Browar Słodownia +1, Poznań Wystawa czynna w dniach: 1.08.2020–30.08.2020 r. godz. 12:00-20:00 Urszula Sipińska w powszechnej świadomości odbiorców polskiej piosenki to przede wszystkim wokalistka i kompozytorka. Jej postać jednoznacznie kojarzona jest z muzyką, jednak to niepełny obraz tej kreatywnej osobowości. Po zamknięciu estradowego rozdziału swego życia z sukcesem wróciła do uprawiania wyuczonego, równie twórczego, zawodu i doskonale się w nim odnalazła. Sipińska bowiem to także nagradzana pani architekt, projektantka oraz autorka książek, wywiadów i felietonów prasowych… po prostu kobieta renesansu. Karty z rodzinnej kroniki dokumentujące Jej nie tylko artystyczny życiorys, fotografie, nagrody oraz stroje – wszystko to, zilustrowane słowami samej Artystki z książek Hodowcy lalek i Gdybym była aniołem, złożyły się na wystawę, która prezentuje sylwetkę Sipińskiej nie tylko na estradzie, ale również w podróży, w pracowni architekta oraz w domowym zaciszu. Ekspozycję przygotowaną przez Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu we współpracy z Fundacją Made in Art można oglądać w Starym Browarze Słodownia +1 w terminie od 1.08.2020 do 30.08.2020 roku w godz. od 12:00-20:00, wstęp wolny. Projekt dofinansowany ze środków budżetowych Miasta Poznania. autorzy wystawy: Aleksandra Cichy, Kinga Krajewska, Magdalena Szuleko-Wróbel, Agnieszka Wojtal, Mateusz Torzecki organizatorzy: Fundacja Made In Art, Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu, Stary Browar, Teatr Polski w Poznaniu aranżacja przestrzeni: Rafał Górczyński opracowanie graficzne: Szymon Szymankiewicz koordynacja i produkcja: Andżelika Jabłóńska, Mateusz Torzecki, Jarosław Wasik

Dziękujemy, że tak licznie odwiedziliście nas w ubiegły weekend i wzięliście udział w plebiscycie „Piosenka XXX-lecia”, w którym wybieraliście najważniejsze Waszym zdaniem utwory. Waszą zabawę dokumentował doskonały opolski fotograf – Sławek Mielnik. W galerii zobaczycie fotograficzną relację z tego wydarzenia.

Od jutra, w oczekiwaniu na tegoroczne „Kawiarenki z gwiazdami”, będziemy wspominać nasze spotkania z artystami, którzy odwiedzili „Kawiarenki” przy ratuszu w ostatnich latach. Zapraszamy na nasz profil na Facebooku

ALEJA GWIAZD – RYNEK I Krajowy Festiwal Polskiej Piosenki w Opolu odbył się w 1963 r. Ponad 4 dekady później, 28 maja 2004 r. na opolskim rynku, w samo południe odsłonięta została pierwsza odlana w brązie gwiazda poświęcona Czesławowi Niemenowi. Dało to początek istnieniu „Alei Gwiazd Polskiej Piosenki”. Inicjatorami jej utworzenia oraz przywrócenia miastu oficjalnego hasła promocyjnego „Opole – Stolicą Polskiej Piosenki” byli Janusz Kowalski, Jerzy Golczuk oraz Joanna Wanot-Stauffer (dziś prezes Fundacji Stolicy Polskiej Piosenki oraz koordynator „Alei Gwiazd Polskiej Piosenki” w Opolu). Każdorazowe odsłonięcie gwiazdy z uroczystą oprawą muzyczną i artystyczną odbywa się zazwyczaj podczas opolskiego festiwalu. Uczestniczą w nim artyści lub członkowie ich rodzin. Obecnie wmurowanych w bruk jest kilkadziesiąt gwiazd wykonawców, a co roku Aleja powiększa się o kolejne gwiazdy.

Karol Musioł urodził się w 1905 r. w Biertułtowach pod Rybnikiem, ale to Opole stało się jego miastem i prawdziwym domem. Przez 13 lat pełnił w nim funkcję przewodniczącego Miejskiej Rady Narodowej, a od dziesięcioleci jest dla opolan symbolem dobrego gospodarza. Gospodarza, który swego miasta doglądał chodząc po ulicach i rozmawiając z ludźmi i za sprawą którego co roku organizowane są „Dni Opola”. Karol Musioł był nie tylko ojcem (lub jak go popularnie nazywano „Papą”) Opola, ale również ojcem Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej, który odbywa się w Opolu od 1963 r. Za jego sprawą ruszyła też budowa opolskiego Amfiteatru Tysiąclecia. Karol Musioł za swoją aktywność wielokrotnie honorowany był odznaczeniami państwowymi. Zmarł w 1983 r., w roku XX edycji KFPP w Opolu. 25 kwietnia 2008 r. odsłonięto pomnik Karola Musioła. Monument wykonany z brązu przez opolskiego artystę Wita Pichurskiego ukazuje postać uśmiechniętego „Papy” w drodze z Urzędu Wojewódzkiego do Ratusza, z teczką w ręce i powiewającym nad głową krawatem. Odsłonięcie pomnika miało bardzo uroczystą oprawę. Specjalnie skomponowaną piosenkę, do wiersza Musioła, zaśpiewał chór Towarzystwa Przyjaciół Opola (które również powstało z jego inicjatywy), a oddział żołnierzy 10 Opolskiej Brygady Logistycznej oddał salwę honorową. Obok rzeźby wmurowano w bruk tablicę z napisem: „Nasz Papa Karol Musioł, przewodniczący Miejskiej Rady Narodowej w Opolu, założyciel Towarzystwa Przyjaciół Opola, budowniczy opolskiego amfiteatru, inicjator Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki”.

RESTAURACJA „POD PAJĄKIEM” Kamienica u zbiegu ulic Osmańczyka, Książąt Opolskich i Rynku przed ponad stu laty była siedzibą bogatego opolskiego kupca Samuela Gurassy, który na parterze prowadził znany w całym Opolu sklep z odzieżą (Kaufhaus Gurassa). Ze względu na lokalizację, przyciągał on wielu klientów. W latach przedwojennych widniał w nim polski napis: „Ten szparuje, kto u Gurassy kupuje”. Budynek wyróżniał się wtedy bogactwem formy i licznymi zdobieniami, a także narożnym wykuszem z wieżyczką. W latach trzydziestych dom Gurassy gruntownie przebudowano nadając mu wygląd modernistyczny, a więc prosty i pozbawiony jakichkolwiek ozdób. Po wojnie znalazła tu miejsce modna restauracja z dansingiem „Pod Pająkiem”. Uruchomiona w jeszcze zrujnowanym budynku, miała renomę lokalu z prawdziwego zdarzenia i licznych stałych, wieczornych bywalców. Tu można się było dobrze zabawić, tu też brylował pan Andrzej, sławny opolski superkelner. Do wódki zamawiało się „ostrygę po polsku”, czyli jajko surowe w kieliszku, z pieprzem, solą i papryką. Już od pierwszego Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki w 1963 r. lokal, charakteryzujący się efektownymi wnętrzami z antresolą, pełnił rolę klubu festiwalowego, w którym chętnie spotykały się gwiazdy polskiej estrady. Wspólnie z uczestnikami koncertów biesiadowali także jurorzy pierwszych festiwali polskiej piosenki. Było to zatem miejsce mniej oficjalnych spotkań pokoncertowych, podczas których wszyscy świetnie się bawili, często aż do świtu. Jak powiedział satyryk i konferansjer Andrzej Poniedzielski: „Czasem bywały to noce, które trwały od piątku do niedzieli”. Wtórowały mu gwiazdy opolskich festiwali. „Zawsze powtarzam, że festiwal nie może istnieć bez klubu festiwalowego, a w latach 60. taką funkcję pełnił położony niedaleko rynku klub «Pająk». W «Pająku» siedziało się już od 9 rano, potem szło się na próby, a potem znowu «Pająk»” – wspominał kompozytor Zygmunt Konieczny. „Myśmy się świetnie wtedy bawili, wszyscy się ze sobą ściskali w tym «Pająku». Niebiesko-Czarni z Różowo-Niebieskimi i jedna orkiestra z drugą, wódka lała się strumieniami, po każdym koncercie była balanga do rana” – podkreślał Zbigniew Wodecki. „Wieczorami w klubie festiwalowym śpiewaliśmy, graliśmy, piliśmy wino. Było cudownie!” – zachwycała się natomiast w jednym z wywiadów Hanna Banaszak. Chociaż restauracja „Pod Pająkiem” już nie istnieje, to niezwykła atmosfera miejsca pozostała w pamięci artystów i mieszkańców po dziś dzień. W kolejnych latach osławionego Pająka zastąpiła „Karczma Słupska”, w 1991 r. zamieniona w „Restaurację Skorpion”. Na początku nowego milenium powstał w tym miejscu „Pub Piwny Warka”, który przez dekadę podbijał serca Opolan. Dziś mieści się tam restauracja „Biesiada opolska”, serwująca dania kuchni śląskiej i polskiej. W drugiej części dawnego „Pająka”, w restauracji „Vento di Mare”, można spróbować dań kuchni śródziemnomorskiej.

WZGÓRZE UNIWERSYTECKIE Na opolskim Wzgórzu Uniwersyteckim, w jego wschodniej części, znajduje się Skwer Artystów. Na zlokalizowanym w okolicy Collegium Maius oraz Collegium Minus skwerze umieszczono współczesne pomniki portretowe. Przedstawiają one wybitnych artystów – poetów, kompozytorów, pieśniarzy i ludzi teatru, którzy związali swe biografie artystyczne z Opolem i odbywającym się tutaj rokrocznie Krajowym Festiwalem Polskiej Piosenki. Są to pomniki w głównej mierze autorstwa profesora rzeźby Mariana Molendy. Pierwszy z nich, odsłonięty w 2002 r., przedstawia Agnieszkę Osiecką. Profesor Stanisław Sławomir Nicieja wspomina: „Posąg Agnieszki Osieckiej, który otwiera galerię pomników współczesnych artystów związanych w różny sposób z Opolem, jest w gruncie rzeczy moim indywidualnym hołdem złożonym tej znakomitej poetce i wiąże się z moim życiowym wyborem, aby studiować w Opolu”. W kolejnych latach na Wzgórzu Uniwersyteckim pojawiły się pomniki kolejnych wybitnych artystów. W 2004 r. odsłonięto rzeźbę Jerzego Grotowskiego – wybitnego eksperymentatora i nowatora światowego teatru. W 2007 r. postawiono pomnik Czesława Niemena wyrzeźbiony przez Mariana Molendę. W czasopiśmie „Indeks” Stanisław S. Nicieja przybliżył historię stojącą za stworzeniem pomnika Czesława Niemena: „Nazajutrz po śmierci Niemena podjąłem działania, aby na Wzgórzu Uniwersyteckim w Opolu postawić pomnik temu bardowi. Po dwóch latach zebrałem odpowiednią kwotę (ponad 100 tys. zł), a znakomity twórca rzeźby portretowej – prof. Marian Molenda znalazł atrakcyjną formę, by oryginalnie uczcić pamięć artysty. Wyrzeźbił go w stroju, w jakim wykonał «Dziwny jest ten świat». U stóp postaci umieścił gitarę, której pudło rezonansowe lekko muskają fale Niemna, niosące napis: Czas jak rzeka”. 21 września 2007 r. nastąpiło uroczyste odsłonięcie pomnika. W ramach wydarzenia odbyła się sesja naukowa dotycząca twórczości Niemena, w której udział wzięli m.in.: Marek Gaszyński, Wacław Panek, Tadeusz Skliński i Roman Raduszewski. W 2008 r. Wit Pichurski stworzył postać kompozytora, poety i malarza – Marka Grechuty który na festiwalach opolskich przez wiele lat odnosił wielkie sukcesy, śpiewając poezję swoją i innych wybitnych polskich mistrzów słowa. W 2010 r. Marian Molenda wykonał pomnik Jerzego Wasowskiego i Jeremiego Przybory – legendarnych „Starszych Panów”. W czerwcu 2013 r. na schodach prowadzących do Collegium Maius pojawił się pomnik Jonasza Kofty. Cztery lata później odsłonięto monument upamiętniający innego wybitnego tekściarza i artystę – Wojciecha Młynarskiego. Rzeźba znajduje się naprzeciwko pomnika Agnieszki Osieckiej. Skwer Artystów ma opinię swoistej artystycznej galerii figur brązowych, będącej dużą atrakcją dla turystów.

DWOREK ARTYSTYCZNY Dworek Artystyczny znajduje się u zbiegu ulic Sempołowskiej i Klasztornej (dawnej Studziennej). Jest umiejscowiony w budynku, który przed II wojną światową był siedzibą różnego rodzaju zakładów usługowych. Kolejno pracowali tu szewc, następnie ślusarz, a później blacharz. W powojennej historii miasta ten adres związany został z działalnością Opolskiego Towarzystwa Jazzowego i jego prezesem Tadeuszem Pabisiakiem. Od 1997 r. w tym zabytkowym budynku ma swoją siedzibę najdłużej działający w Opolu Klub Muzyczny Dworek Artystyczny. Organizowane są tam koncerty, wieczory poetyckie, imprezy karaoke czy spotkania autorskie. Na okalającym Dworek murze znajduje się Opolska Aleja Gwiazd, gdzie swoje dłonie odcisnęły polskie i zagraniczne gwiazdy estrady. Oprócz piosenkarzy i zespołów, swój ślad zostawili także instrumentaliści jazzu. Patronem tego miejsca jest Opolskie Towarzystwo Jazzowe, a powstało ono z inicjatywy Tadeusza Pabisiaka, który pełni rolę kustosza Alei i mistrza ceremonii. W obecności dziennikarzy, fotoreporterów i publiczności artyści uwieczniają swoje dłonie, zanurzając je w masie gipsowej, po czym wszyscy wspólnie czekają z niecierpliwością na efekt końcowy. Gotowe odciski dłoni są eksponowane na wysokości wzroku, przyozdobione kwiatami z rosnącego pod murem rozłożystego krzewu róż. Jako pierwsza w czerwcu 1997 r. swoje dłonie uwieczniła Ewa Bem, która uchodzi za damę polskiej wokalistyki jazzowej, ale i wielokrotną gwiazdę Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki. W Opolskiej Alei Gwiazd replikę swoich dłoni pozostawili też m.in.: Edyta Górniak, Ryszard Rynkowski, Michał Bajor, Mieczysław Szcześniak, Doda, Zbigniew Wodecki, zespoły: Budka Suflera, Perfect, Varius Manx, Skaldowie, De Mono czy Feel oraz instrumentaliści Adam Makowicz (fortepian), Harold Rubin (klarnet), Shuichi Hidano i Akira Jimbo (perkusja). Zarówno Dworek Artystyczny, jak i Aleja Gwiazd stanowią jedną z atrakcji turystycznych Opola.