Urodziłem się i uzyskałem dyplom Technikum Budowlanego w Radomiu. Później studiowałem w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie na Wydziale Estrady. Prof. Ludwik Sempoliński powiedział mi: „Słuchaj, pewne nazwiska są na afisz, a inne nie”. Miał rację. Od dawna już, gdyby ktoś krzyknął za mną: Pająk, tobym nie zareagował. Występowałem w warszawskich teatrach satyrycznych – „Syrena” i „Buffo”. Gdybym był aktorem, wiódłbym życie stacjonarne w jakimś teatrze, a dzięki piosence wiele podróżowałem.
Od początku trafiłem pod dobrą opiekę Polskiego Radia, które miało wielką siłę kreowania i lansowania piosenkarzy, nawiązując współpracę z najlepszymi ówczesnymi orkiestrami, znakomitymi dyrygentami, fachowcami od jakości nagrań. W mojej działalności estradowej znalazło się kilkaset piosenek, wśród których nie zabrakło bardzo popularnych: „Młodym być”, „Cała sala śpiewa”, „Bo z dziewczynami”…
Podczas tego czasu odbyłem wiele zagranicznych wojaży niemal do wszystkich krajów Europy. Przejechałem i przeleciałem niezliczoną liczbę kilometrów. Można by to podliczyć, bo stare kalendarzyki odkładam w kąciku, zwykle notowałem w nich wyjazdy. Zbieram kalendarze, ale nigdy do nich nie zaglądam. Występowałem na Kubie oraz w Kanadzie i USA. Ze Stanów przywiozłem a to koszulę, a to dzwony, a to pasek ozdobny z klamrą – to zwracało uwagę. Buty na koturnach – wyższy o kilkanaście centymetrów, to było coś! Poszedłem więc za ciosem i zmieniłem też uczesanie. To było w zgodzie z rodzajem piosenek, które śpiewałem. Gdybym był charakterystyczny, to bym tego nie robił. No a śpiewam o miłości. Kiedy amantowi czegoś brakuje, to należy to uzupełnić.
Szacunek dla widzów zmusza mnie do wyrażania tego strojem. Lubię ponadczasową modę angielską. Zawsze staram się przebierać tuż przed koncertem. Nie cierpię wymiętych garniturów, koszul i nie wyczyszczonych butów.
Czytam potworne ilości książek, cenię domowe pielesze. Uwielbiam swój domek pod Warszawą, gdzie jest kominek i spokój. Lubię zwiedzać muzea, podziwiać jako niedoszły architekt wspaniałe budowle. Jestem wielkim admiratorem tradycji. Myślę, że życie bez sztuki nie ma sensu. Liczenie biznesu prowadzi w niebezpieczne rejony. Ja na szczęście jestem od tego wolny.
Kiedy skończyłem szkołę, to wydawało mi się, że niczego specjalnego mi nie dała. Po czasie wracają jednak rzeczy niezbędne w zawodzie estradowca i zawsze aktualne, ponad modami. Bo istnieje coś takiego jak rzemiosło: umiejętność przekazu, technika, interpretacja, prawidłowa akcentacja, czytelna wymowa.
Ludzi nie da się oszukać. Nie można sprzedawać tandety. Trzeba uczciwie wykonywać swoje obowiązki. Nie podobałem się? Trudno, ale wiem, że dawałem z siebie wszystko. Wydaje mi się, że wszyscy musimy pilnować, żeby być zawsze sobą. Żeby nie udawać nikogo innego niż się jest, ani lepszego, ani gorszego. I żeby nas obowiązywała prawda w tym wszystkim, co robimy*.
* Tekst powstał na podstawie wywiadów i artykułów o Jerzym Połomskim, które ukazały się w latach 1974–2024