Albowiem prysły zmysły,
albowiem prysły zmysły
jak pajęczyny wątła nić
Piosenka „Prysły zmysły” kojarzona jest głównie z Kabaretem Starszych Panów. Jednak po raz pierwszy utwór ten rozbrzmiał w radiowym Teatrze Uniwersalnym Eterek, satyrycznym słuchowisku, które w latach 1948-1958 tworzyli przede wszystkim Jeremi Przybora oraz Jerzy Wasowski. W odcinku „Dancing widmo” z 1950 r. śpiewała go Wiera Gran, a w odcinku „Gdy kwitną jaśminy” z 1954 r., z nieco innym tekstem oraz muzyką, Irena Kwiatkowska.
Najbardziej znana wersja piosenki „Prysły zmysły” pochodzi z Wieczoru XIII Kabaretu Starszych Panów pt. „Przerwa w podróży”, który swoją premierę miał 26 września 1964 r. Wykonywała ją również Irena Kwiatkowska, jako Dama z Kluczem.
Kabaret Starszych Panów to cykliczny program telewizyjny autorstwa Jeremiego Przybory i Jerzego Wasowskiego, który ukazywał się w Telewizji Polskiej w latach 1958-1966. W tym czasie powstało 16 odsłon Kabaretu, spośród których ocalało i dostępnych jest 9. Niektóre z ekranowych premier miały też swoje późniejsze realizacje radiowe. Kabaret Starszych Panów jest uważany za jedno z najwybitniejszych osiągnięć artystycznych w dziedzinie rozrywki telewizyjnej.
Irena Kwiatkowska (1912-2011) występowała w Kabarecie Starszych Panów w latach 1961-1966. Zaśpiewała w nich zaledwie kilka piosenek autorstwa duetu Wasowski-Przybora, m.in. „Tango kat”, „Shimmy szuja”, „Zosia i ułani”, „Ballada jarzynowa” oraz właśnie „Prysły zmysły”.
Jako aktorka debiutowała jeszcze przed wojną, na scenie kabaretu „Cyrulik Warszawski”. Brała udział w powstaniu warszawskim. Po wojnie występowała w kabaretach: Siedem Kotów, Szpak i Dudek. Zagrała ponad 100 ról teatralnych oraz filmowych. Współpracowała z radiem i telewizją. Ogromne powodzenie przyniosły jej role w serialach komediowych w reż. Jerzego Gruzy – „Wojna domowa” i „Czterdziestolatek”. Została wybrana „Aktorką Komediową Stulecia” w plebiscycie pisma „Film”.
PREZENTOWANY EKSPONAT: Płyta analogowa z piosenką „Prysły zmysły” (muz. Jerzy Wasowski, sł. Jeremi Przybora) w wykonaniu Ireny Kwiatkowskiej, która została przekazana Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu przez Warner Music Poland Sp. z o.o. w 2018 r.
Prezentowany egzemplarz pochodzi z 1957 r. z wytwórni płytowej Polskie Nagrania „Muza”. Jest to płyta wzorcowa, przygotowana w tzw. tłoczeniu próbnym, które miało sprawdzić poprawność matrycy przed finalną produkcją. Została wykonana z szelaku, czyli odmiany żywicy naturalnej otrzymywanej z wydzieliny owadów zwanych czerwcami, stosowanego m.in. do wyrobu lakierów, emalii oraz farb. Płyty szelakowe były produkowane od końca XIX w. do początku lat 60. XX w., kiedy zostały wyparte przez płyty winylowe, wykonywane z polichlorku winylu. Wymiary – średnica: 25 cm.
