„Aleją gwiazd biegniemy”
Grzegorz Ciechowski – wokalista, flecista i pianista, autor tekstów, kompozytor oraz producent muzyczny. Absolwent filologii polskiej na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Udzielał się w m.in. w zespołach Jazz Formation i Res Publica. W 1980 r. wraz z członkami grupy Res Publica powołał do życia Republikę. W 1986 r. jako Obywatel G.C. rozpoczął karierę solową. W 1996 r. – jako Grzegorz z Ciechowa – wydał płytę „ojDADAna”. Ciechowski współpracował jako autor i kompozytor z wieloma artystami, m.in. z Lady Pank, Krzysztofem Antkowiakiem, Kasią Kowalską i Justyną Steczkowską. Stworzył muzykę m.in. do filmów „Stan strachu”, „Obywatel świata” czy „Wiedźmin”. Był wielokrotnym laureatem „Fryderyka” – nagrody polskiego przemysłu fonograficznego. Grzegorz Ciechowski ma na swoim koncie takie przeboje jak „Telefony” (muz. i sł. Grzegorz Ciechowski), „Śmierć na pięć” (muz. i sł. Grzegorz Ciechowski) czy „Nowe sytuacje” (muz. i sł. Grzegorz Ciechowski). Artysta zmarł niespodziewanie 22 grudnia 2001 r.
W 1983 r. na XX KFPP w Opolu Grzegorz Ciechowski wraz z grupą Republika wystąpił w koncercie „Muzyka w serca wstąpi nam”. Zespół zaprezentował wówczas na deskach opolskiego amfiteatru m.in. „Śmierć w bikini” (muz. i sł. Grzegorz Ciechowski), „Znak równości” (muz. i sł. Grzegorz Ciechowski) i „Białą flagę” (muz. i sł. Grzegorz Ciechowski). W 1990 r. reaktywowana Republika wzięła udział w koncercie „Rock w Opolu”. O nadchodzącym wydarzeniu wzmiankował na łamach „Kuriera Festiwalowego” Piotr Majewski, skupiając się na fanach grupy: „Przez wiele lat czynnej działalności koncertowej i nagraniowej zespół stworzył wokół siebie wcale niemałą społeczność «Republikan», którą łączył – a jednocześnie wyróżniał od innych – podobny strój, uczesanie i sposób bycia. Spotkać ich można także i dziś, chociażby na koncertach Obywatela G.C., na imprezach z udziałem grupy Opera, stworzonej przez pozostałych członków rozwiązanej REPUBLIKI. Nie wątpię też, że na koncerty w Opolu, zjadą z całej Polski «Republikanie» – nawet ci, którzy już dawno swoje biało-czarne uniformy zamienili na zwykłe «mundurki» dorosłych, pracujących Polaków. Dlaczego? Dlatego, że jest to ich kawałek życia, kawałek ich wiary i wielkiej przygody z młodości”.
W 1996 r. na XXXIII KFPP w Opolu Grzegorz Ciechowski wraz z zespołem Republika wystąpił w koncercie poświęconym pamięci Krzysztofa Klenczona „Kwiaty we włosach”. Grupa wykonała wówczas utwór „Nie przejdziemy do historii” (muz. Krzysztof Klenczon, sł. Andrzej Kuryło). W 1999 r. Republika wystąpiła w Opolu m.in. z piosenką „Moja krew” (muz. i sł. Grzegorz Ciechowski). W 2001 r. w ramach koncertu „SuperJedynki” odbył się recital Republiki, która świętowała 20-lecie działalności artystycznej. W trakcie koncertu grupa zaprezentowała m.in. „Sexy doll” (muz. i sł. Grzegorz Ciechowski), „Tak, tak… to ja” (muz. i sł. Grzegorz Ciechowski), „Telefony” czy „Śmierć w bikini”.
Na opolskim festiwalu pojawiały się również piosenki napisane przez Grzegorza Ciechowskiego. Na XXXIV KFPP w 1997 r. Justyna Steczkowska wystąpiła z recitalem, podczas którego zaprezentowała m.in. „Dziewczynę szamana” (muz. Justyna Steczkowska, Paweł Fortuna, sł. Ewa Omernik). W 2015 r. w Opolu artystka wystąpiła w koncercie galowym „Muzyczna biografia – 90 lat Polskiego Radia”. Podczas wydarzenia zaprezentowała „Grawitację” (muz. Justyna Steczkowska, Paweł Fortuna, sł. Ewa Omernik). Wspomniane utwory pojawiły się na płycie „Dziewczyna szamana” stworzonej przez Steczkowską we współpracy z Grzegorzem Ciechowskim, odpowiedzialnym za produkcję, aranżację oraz teksty piosenek (napisane pod pseudonimem Ewa Omernik).
W 2007 r. w opolskiej Alei Gwiazd Polskiej Piosenki odsłonięto gwiazdę Grzegorza Ciechowskiego. W uroczystości udział wzięły dzieci artysty: Weronika, Helena oraz Brunon. Weronika wspomniała powroty swojego taty z Opola: „Jest to dla mnie ogromny zaszczyt, ale na pewno głównie dla taty. Żałuję, że nie ma go tutaj z nami. Zawsze mówił, że lubi Opole, że lubi tutaj przyjeżdżać. Pamiętam jak wracał i mówił «co za super koncert, jak było super». Na pewno byłby szczęśliwy, że został doceniony”.
