7 października 1905 r. na spotkaniu towarzyskim w Kawiarni Lwowskiej Apolinarego Jana Michalika w Krakowie poeci, dziennikarze krakowskiego „Czasu”, artyści malarze oraz przedstawiciele zawodów nieartystycznych (np. prawnicy i lekarze) ogłosili powstanie pierwszego polskiego kabaretu artystycznego pod nazwą Zielony Balonik.
W historii polskiego kabaretu Zielony Balonik ma swoje szczególne miejsce nie tylko dlatego, że był pierwszy. Chociaż w latach następnych kabaretów powstawało dużo i to w różnych miastach Polski, to jednak miały one odmienny styl. Cechą szczególną Zielonego Balonika był elitarny charakter wszystkich imprez. Wstęp był bezpłatny, ale tylko dla wybranych gości – obowiązywały zaproszenia. Początkowo nie było repertuaru. Każdy wieczór był premierą. Artyści improwizowali swoje wystąpienia. Utwory, które zyskały aplauz publiczności powtarzano na specjalne życzenie stałych bywalców. Specyfiką Zielonego Balonika było też nie poruszanie tematów politycznych. Koncentrowano się na kwestiach obyczajowych, środowiskowych. Programy powstawały kolektywnie, w koleżeńskiej współpracy, ze wspólnej improwizacji. Ciekawostką artystycznych produkcji Zielonego Balonika były szopki satyryczne. Wystawiono ich pięć w latach: 1906-1908, 1911, 1912 pod nazwą Szopka krakowska. Kabaret Zielony Balonik działał do 1912 r., jednak zachowały się przekazy, że sporadycznie wystawiano przedstawienia jeszcze do 1915 r.
Zdjęcie: Szopka Zielonego Balonika, 1908 r., źródło: Polona/Biblioteka Narodowa
