Teatr Figaro – „Żyć nie umierać”
„Po wielu staraniach Járosy’emu udało się zdobyć salę po Teatrze Malickiej przy ulicy Marszałkowskiej 8. Nowy teatr Figaro w zamyśle organizatorów i grupy artystycznej miał kontynuować tradycje Qui Pro Quo i Bandy. Miał być teatrem literackim. Kabaretem, nie rewią. Premierę zaplanowano na sobotę 2 września 1939 r. Już były rozwieszone afisze na mieście, a w prasie codziennie ukazywały się anonse reklamowe. «Figaro stanie się z pewnością najulubieńszą i najweselszą sceną Warszawy» – pisano na pierwszej stronie «Wieczoru Warszawskiego» jeszcze w czwartek 31 sierpnia. Wśród wykonawców wymieniono Milę Kamińską, Krystynę Ankwicz, Zofię Terne, Julę Kryńską, Hankę Libicką, Stefanię Grodzieńską, Ludwika Lawińskiego, Mariana Rentgena, Michała Znicza, Edmunda Minowicza, Gwidona Boruckiego. Głównym autorem miał być Jerzy Jurandot.
Premiera ostatniego przedstawienia Fryderyka Jarosy’ego już się nie odbyła. Chociaż w teatrze Ali Baba przy Karowej zaryzykowano dzień wcześniej premierę rewii z tekstami Hemara, Tuwima i Własta «Pakty i fakty» przy prawie pustej widowni”.
Anna Mieszkowska, „Mistrzowie kabaretu. Marian Hemar i Fryderyk Járosy”, Warszawa 2016, s. 122
