Jazz w Qui Pro Quo
„Teatr przy Senatorskiej był pierwszą być może sceną, na której zabrzmiała nowość – muzyka jazzowa. Trudno dziś ustalić, kiedy nastąpiło to po raz pierwszy, z całą pewnością jednak około roku 1926. W tym właśnie roku półfinałem rewii «Ostatnia nagość» była słynna piosenka «Gdy Petersburski razem z Goldem gra» w wykonaniu Miry Zimińskiej i jazz-bandu z popularnej restauracji «Oaza» pod dyrekcją Artura Golda. Cała Warszawa nuciła wtedy refren tego szlagieru. (…) Do czołowych jazzmanów Qui Pro Quo oprócz Golda
i Petersburskiego można zaliczyć także Henryka Warsa i Władysława Daniłowskiego, związanego z teatrem od 1929 roku. Od połowy lat 20. coraz częściej pojawiają się w Qui Pro Quo melodie amerykańskie. Piosenka «Gdy zobaczysz ciotkę mą» napisana została do muzyki Amerykanina Nelsona. Nawet hymn teatru napisany został przez Hemara do melodii z Ameryki, a po raz pierwszy zabrzmiał w 1926 roku w rewii «Pomalutku aż do skutku»”.
Cyt. za: Tomasz Mościcki „Kochana stara buda. Teatr Qui Pro Quo”, Łomianki 2008, s.139
