Qui Pro Quo – Kochana stara buda
4 kwietnia 1919 r. w podziemiach modnej warszawskiej handlowej Galerii Luxenburga rozpoczął swoją działalność legendarny Teatr Qui Pro Quo, prowadzony przez Jerzego Boczkowskiego odpowiedzialnego za sprawy artystyczne i Seweryna Majde kierującego administracją i finansami. To właśnie ci dwaj od 1922 r. przez kolejne 9 lat tworzyli
„(…) tandem prowadzący Qui Pro Quo przez liczne zakręty i niebezpieczeństwa (…), co dla teatru tego rodzaju było wiekiem sędziwym”. Z Qui Pro Quo współpracowali najwybitniejsi twórcy i artyści tego okresu, niektórzy zagościli w nim na długo, inni pojawili się na chwilę. Dla Kochanej starej budy pisali m.in. Konrad Tom, Julian Tuwim, Marian Hemar, komponowali Jerzy Petersburski, Artur Gold, Władysław „Dan” Daniłowski. Na scenie występowali Zula Pogorzelska, Mira Zimińska, Tadeusz Olsza, Eugeniusz Bodo, Hanka Ordonówna, Adolf Dymsza, Zofia Terne i wielu innych. Teatr funkcjonował do czerwca 1931 r. Marian Hemar po latach wspominał: „Dużo jest przyjemnej przesady w tym, co się dzisiaj, z odległości (…) lat i sentymentalnych wspomnień, pisze i mówi o Qui Pro Quo. Nasz dawny uniwerek w okresie największej świetności miewał programy złe obok dobrych, niekiedy produkował zupełne klapy. Jego zaletami była młodość, wdzięk i talenty wykonawców, dobre teksty, wesołość warszawskiego życia, dobry humor i koniunktura polityczna, jego podporą była życzliwa, ale bardzo surowa krytyka”.
Cyt. za: Tomasz Mościcki, „Kochana stara buda. Teatr Qui Pro Quo”, Łomianki 2008, s. 51
Cyt. za: Marian Hemar, „Awantury w rodzinie”, Łomianki 2008, s. 302-303
